Waartoe zijn wij geroepen?

De kerk kent verschillende feesten door het jaar heen. De meest bekende zijn Kerstmis, Pasen, Hemelvaartsdag en Pinksteren. In de kerkelijke tijd waarin we nu zijn, de periode tussen Pasen en Pinksteren, is er één zondag met een bijzondere thematiek, roepingenzondag. Het is altijd de derde zondag na Pasen. Misschien is deze zondag bij sommigen bekend als de “Goede-Herder-Zondag”.
Bij roepingenzondag werd lange tijd gedacht aan bidden om roepingen voor het kloosterleven en voor het priesterschap. Het is zeker goed om dat ook te doen. Maar meer nog is deze zondag bij uitstek de mogelijkheid om stil te staan bij ieders roeping.

Wat is roeping en waartoe zijn wij geroepen? De eerste uitleg die Van Dale (13e herziene uitgave 1999) aan het woord roeping geeft luidt: “het roepen van de mens door God tot zijn bestemming, vooral met betrekking tot zijn bekering, zaligheid of volmaakt worden”. Bij roeping gaat het om een appèl van God. God nodigt de mens uit om tot de volheid van leven te komen. God roept. Hij heeft met het leven van ieder schepsel een bedoeling. Iedere mens wordt persoonlijk door God aangesproken. Alle mensen worden geroepen, mannen en vrouwen, jong en oud, groten en kleinen, aanzienlijken en onaanzienlijken.
Aan het begin van elke roeping staat de geboorte. Geboren worden is geen keuze. Wij zijn allemaal door God in het leven geroepen en dus geroepen om te leven. Wij danken ons bestaan aan de scheppende liefde van God. Een mens komt tot leven omdat hij gedacht, gewild en bemind wordt door God. Wij mensen zijn geroepen om leven te schenken, niet alleen lichamelijk maar ook geestelijk. God vraagt ons mensen om lief te hebben en om voor elkaar te zorgen.
Er is ook nog een andere roeping. Zij vloeit uit het bestaan voort. Voor ons christenen is dat de roeping vanuit onze Doop en het Vormsel. In de Doop worden wij christenen geroepen om Jezus van Nazaret, de Christus, na te volgen. In het Vormsel worden wij met de gave van de heilige Geest gesterkt, opdat wij mogen groeien in de navolging. Dat hebben we allemaal gemeen, gehuwden en singles, priesters, diakens en religieuzen, pastoraal werkers en vrijwilligers.
De roeping als christen kan op verschillende wijzen geleefd worden. Het gaat hier om levensvormen waarbinnen je probeert, je roeping gestalte te geven. Ook als gedoopten en gevormden zijn we uniek en uitgenodigd om een eigen antwoord te geven op Gods roepstem. Daar is de roeping tot het huwelijk, de liefde van man en vrouw, die geroepen zijn elkaar in een exclusieve relatie lief te hebben en met elkaar gelukkig te zijn. Als een man en een vrouw kinderen geschonken worden, zijn ze geroepen deze kinderen in liefde en geloof op te voeden. Er zijn ook mensen die single zijn. Niet iedereen maar verschillende zijn dat ongewild. Het grote scharnier waar het in het leven van zowel gehuwden als ook ongehuwden om draait is: hebben wij/heb ik onze/mijn identiteit gevonden in Jezus, de Christus? Daarnaast zijn er ook mannen en vrouwen die afstand doen van het grote goed van het huwelijk en een leven in gelofte leven. Vanuit de gelofte van de gehoorzaamheid willen wij religieuzen proberen de werkelijkheid om ons heen te zien, te horen en te actualiseren. Echte gehoorzaamheid is in staat om de tekenen van de tijd te ontdekken en van daaruit antwoord te geven. De gelofte van de maagdelijkheid wil de exclusieve en partnergebonden relatie niet afzwakken. Door de gelofte van maagdelijkheid willen wij religieuzen ons in ons leven en door ons doen nog specifieker en uitdrukkelijker op veel mensen richten. Als mensen die beloofd hebben om in armoede te leven, willen wij onze materiele en vooral ook onze geestelijke goederen, dat wil zeggen onze gaven en talenten, delen met velen.
Binnen de drie genoemde levensvormen – er zijn ook nog andere, maar het gaat te ver om hier dieper op in te gaan - zijn er ook weer verschillende roepingen. De beroepskeuze van iemand is meestal niet toevallig. Dat kan binnenkerkelijk zijn, dat wil zeggen de roeping tot het priesterschap, het diaconaat en als pastoraal werk(st)er, maar ook andere beroepen kunnen als roeping worden getypeerd. Beroepen in de gezondheidszorg en in het onderwijs zij worden vanouds als zodanig gezien, maar het kunnen ook andere beroepen zijn, zoals politieagent, bakker en ga zo maar door. Vrijwilligerswerk in kerk en maatschappij is ook een belangrijke categorie als je spreekt over roepingen. Naast hun beroep ontdekken gelovigen ook andere sterke kanten aan zichzelf en brengen die gaven en talenten belangeloos in. Of ze delen hun beroepservaring met anderen in het vrijwilligerswerk.
Alle mensen zijn geroepen. Durven we onze roeping ter sprake te brengen? Of hebben we eerder de neiging ze onder stoelen en banken te schuiven? We zijn gevraagd en uitgedaagd om steeds meer een missionaire geloofsgemeenschap te worden. Daartoe moeten we ons voortdurend blijven afvragen: “Wat wil God met mijn leven?” en “Hoe kunnen we anderen begeleiden op hun zoektocht naar God, dat wil zeggen naar verdieping van het eigen leven?” We hebben het antwoord niet op zak. Door goed te luisteren, op het juiste moment de goede vragen te stellen en door te doen wat ons hart ons ingeeft, zullen wij onze eigen roeping en die van anderen stap voor stap op het spoor komen.

Dorothea Brylak, smmp