Pastor Bernard Höfte
Adres:	Mauritslaan 72 3454 XT De Meern tel.: 030-8795655 of 0348-441320
e-mail:	b.hofte # 3eenheidparochie (punt) nl **
vrije dag:

Pastor Höfte werd per 1 oktober 2006 benoemd in het pastoresteam van 3 Rivierenland. Dr. B.J.H.M. Höfte werd geboren in Borne in 1949.
Hij is gehuwd, 2 dochters, 1 zoon in de leeftijd van 21 - 28 jaar.
Woonplaats: De Meern.
Werkplek: Harmelen
Profiel: Gemeenschapsopbouw

Cui Bono – Ten dienste van wie? (tekst juli 2006)

Pastor Bernard Höfte is per 1 oktober 2006 benoemd in het pastoresteam van 3Rivierenland. Reden voor een nadere kennismaking. Pastor Höfte ontvangt ons op een zomerse woensdagmorgen in zijn werkkamer in de pastorie van de St. Jacobuskerk in Zuilen. Na de vraag: “vertel eens wat meer over uzelf” steekt hij meteen van wal: “ha, ha, jullie willen natuurlijk weten wat voor vlees je in de kuip hebt!”

‘Ik ben geboren in een middenstandsgezin in Borne, een klein Twents dorp. Mijn vader was garagehouder. Het was een, voor die tijd, modern gezin met twee kinderen. Ik heb nog een jongere zus. Ik ben opgegroeid in de laatste jaren van het “rijke roomse leven” in een dorp dat half protestant en half katholiek was.

Ik deed mijn gymnasiumopleiding aan het kleinseminarie in Apeldoorn en in 1968 ging ik studeren aan de Utrechtse Theologische Universiteit. Dat waren de roerige jaren van de Katholieke Kerk. Het waren de jaren van de cultuuromslag van een autoritaire / hiërarchische maatschappij naar een veel meer open samenleving. Er werden in die tijd veel vragen gesteld over het celibaat. In die tijd kreeg ik verkering (zo heette dat toen) en heb ik ervoor gekozen om pastoraal werker te worden.

Ik heb samen met Frans Overbeek (pastor te Nieuwegein 1990 - 2002) een doctoraalscriptie gemaakt waarin we onderzochten wat de onderliggende ideeën waren onder leerboeken maatschappijleer. We kwamen tot de conclusie dat LBO-jongeren vooral werd geleerd dat ze tevreden moesten zijn met hun plaats in de maatschappij terwijl VWO-jongeren werden uitgedaagd bevoorrechte posities in de maatschappij in te nemen. Die studie heeft me zeker gevormd. Die manier van denken heeft me gekleurd.

Salland
Na mijn afstuderen zijn Gerry en ik getrouwd. Frans en ik zijn beiden in Salland begonnen; Frans in Heino en ik in Heeten. Het was een hele uitdaging: durf je het aan om in een nogal traditionele omgeving als gehuwden in het pastoraat te gaan. Ik werkte in het basispastoraat en het jongerenpastoraat. Maar dat is heel goed gegaan; ik heb veel zelf moeten uitvinden, maar ik denk er met erg veel plezier aan terug.

Bevrijdingstheologie
In 1980 werd ik door de theologieopleiding gevraagd om als wetenschappelijk assistent een promotieonderzoek te doen naar de bevrijdingstheologie in Zuid Amerika en de betekenis daarvan voor Nederland. De kern is dat je moet leren denken en handelen vanuit het gezichtspunt van de mensen die onderliggen in de samenleving. Een leidend principe in mijn leven is geworden: Cui Bono; (Lat.), letterlijk: wie strekt het tot voordeel? Ten dienste van wie ben je bezig? Vanuit welk perspectief vier je liturgie, preek je? Wat betekent het voor iemand om in een armoedige situatie te leven? Ik zeg vaak tegen stagiaires die op huisbezoek gaan: kijk niet alleen naar de vlekken op de ziel van mensen, maar ook naar de vlekken op de vloerbedekking en het behang. Vaak vertellen die ook het verhaal van de leefomstandigheden van de mensen. Ik heb in die tijd ook in Madrid gestudeerd en ik woonde met mijn gezin in een volksbuurt. Ik ben een practicus maar heb ook veel gevoel voor theorie. Die combinatie tijdens die studie in Madrid heeft me reuze geïnspireerd.
Ik heb het proefschrift in 1990 afgerond. Dat was wat later dan gepland. Maar dat kwam omdat ik in die tijd ook in het bisdom gedelegeerde werd voor pastoraal werk(st)ers.

Pastoraal werkenden
Samen met vicaris Piet Rentink, toentertijd rector van het Ariënsconvict, en mgr De Kok heb ik een voorziening opgezet om pastoraal werkenden toe te leiden naar een functie in het bisdom. Vroeger waren het bisdom en de studenten vanuit de seminaries bekenden voor elkaar. Maar later, toen het theologieonderwijs aan de universiteit werd gegeven, kwam het contact tussen het bisdom en studenten vaak in een laat stadium tot stand. Door gesprekken met studenten in een vroegtijdig stadium probeerden we de aansluiting te verbeteren. Dat was in die tijd niet makkelijk; het was de tijd van het Pausbezoek en veel tegenwind. In die tijd werd ook de vereniging van pastoraal werkenden opgericht, hetgeen de zaken ook nog wel eens compliceerde. Mijn belangrijkste zorg was dat studenten het leuk bleven vinden om te werken binnen de kerk en belangstelling bleven houden voor het pastoraat.
De grote spanningen zijn intussen wat verdwenen, maar echt florissant is het nog steeds niet. Ik heb dat werk zwaar gevonden. Je zat vaak tussen de studenten en het bisdom in. Maar achteraf gezien heb ik het, zeker naar de studenten toe, met veel plezier gedaan.

Theologische universiteit
In 1987 ben ik gaan werken aan de Katholieke Theologische Universiteit van Amsterdam in de vakgroep praktische theologie. Later is die opleiding gefuseerd met die van Utrecht. Ik heb daar ook met plezier gewerkt, maar na verloop van tijd ontstond toch een zekere onrust: het was een mooie baan en het verdiende behoorlijk, maar de universitaire sfeer veranderde steeds meer naar de druk om te publiceren en steeds minder onderwijs te geven. En mijn belangrijkste motivatie lag bij de opleiding van studenten.

Zuilen
In 1997 ben ik toen naar het bisdom gestapt en die kwamen met de kerende post met een functie hier in Zuilen. Er waren hier grote problemen, pastores waren vertrokken, er was onrust en de sfeer was eruit. Dat was dus een hele uitdaging. Deze wijk is een echt volksbuurt. De dingen worden recht voor z’n raap gezegd. Ik ben erg van deze buurt gaan houden ondanks alle zooi die er is en al die korte lontjes! Er zijn hier veel nationaliteiten:Marokkanen, Zuid-Amerikanen, Eritreërs, Surinamers, Antillianen, Irakezen, Indiërs, Indonesiërs, Vietnamesen etc.
Bij problemen en bij feesten in de buurt proberen we vanuit het pastoraal team aanwezig te zijn. We kunnen de boel soms wat lichter maken en er wat humor in brengen en dat brengt een begin van een oplossing dichterbij. En feesten doen we sowieso als graag.
Met ons team hebben we de ‘swung’ er weer ingekregen. We hebben in deze wijk de kerk laagdrempelig gemaakt, volksnabij met humor en ontspannenheid. Er komen weer jongeren, 30-ers, 40-ers, naar de kerk. Niet met honderden tegelijk hoor, maar toch… Ik zeg wel eens: voor mij is voorgaan niet het belangrijkste, maar wel het aanwezig zijn in de kerk en vooral ook vooraf en na afloop, zodat je de mensen kunt ontmoeten. We zijn nu in Zuilen een belangrijke sociale factor geworden, die erkend wordt door de gemeente en de buurtcomités. Trouwens, wisten jullie dat pastor Dorothea Brylak hier nog stage gelopen heeft?’

3 Rivierenland
Wat beweegt u om deze wijk, waaraan u zo verknocht bent, te verruilen voor het “aangeharkte” 3rivierenland? En denkt u die nabijheid te kunnen waarmaken in een zo’n uitgestrekt gebied?
‘Ik heb eigenlijk nooit gesolliciteerd naar een functie, maar ik ben altijd gevraagd. Eind vorig jaar heeft het bisdom me gevraagd voor 3Rivierenland, waar recentelijk een aantal pastores is vertrokken. Mijn grote ideaal is om ook in 3Rivierenland de kerk missionair te laten blijven of nog meer missionair te maken. We moeten zichtbaar maken wat de betekenis van de kerk is voor de samenleving op cultureel en sociaal/diaconaal niveau. De vraag is niet alleen wat wij voor boodschap hebben voor de samenleving, maar misschien wel vooral wat de samenleving voor boodschap heeft aan ons.

De bedoeling is dat er voor mij een werkplek gecreëerd wordt in Harmelen. We moeten modellen voor nabijheid en herkenbaarheid ontwikkelen. Het wordt weer de nieuwe uitdaging om nabijheid te creëren in zo’n groot werkgebied. Nieuw voor mij is het werken met zo’n uitgebreid team van alleen beroepskrachten. Het is belangrijk om goede verhoudingen met elkaar te creëren, gebaseerd op wederzijds vertrouwen. Dan kan je ook lastige dingen met gemak aan! En datzelfde geldt ook voor de pastoraatsgroepen en andere vrijwilligers.
Het is de kunst om voortdurend in communicatie met de omgeving te blijven en steeds de winst te laten zien. Je hoeft niet steeds aan elkaar uit te leggen dat alles minder wordt. Je moet laten zien dat je wat te vieren hebt; laten zien wat je bereikt hebt en dat je met kleine stapjes steeds verder kunt komen.’

Wij wensen pastor Höfte veel succes in zijn nieuwe werkkring!

Simone Nieuwenhuis, Paul Nieuwenhuis