Pastor Marion Korenromp
Adres:	St. Nicolaasstraat 10 3401 BS IJsselstein tel.: 030 - 687 84 46
e-mail:	m.korenromp # 3eenheidparochie (punt) nl **
Vrije dag:	dinsdag

Elke zaterdagmorgen kwamen zo’n 15 leerlingen van de school samen. Ze bespraken alles wat in een puberleven van belang is: vriendschap, liefde, toekomst, (on)geloof, beelden van God. ’s Middags maakten een paar leden teksten over het thema voor de viering ’s avonds. De pater, die ’s morgens vooral geluisterd had, zocht een evangelie en maakte een preek. Hij verstond de kunst dat oude boek voor ons open te doen. De bijbel kreeg te maken met ons leven nu. Vanuit die liturgiegroep ging ieder jaar iemand theologie studeren. Ik begon in 1986 aan mijn studie aan de Katholieke Universiteit in Nijmegen. In 1995 studeerde ik af op het verhaal van Jona en de walvis. Ik ging als pastoraal werkster aan het werk in het parochieverband van Haaksbergen en Buurse. In 2000 wisselde ik van baan en ging naar het parochieverband Ulft. Eerst werkte ik daar met een priester collega voor 4 parochies. Vorig jaar werd duidelijk dat het nieuwe verband ging bestaan uit 11 parochies in een team van 4 collega's. Catechese heeft steeds mijn voorkeur gehad. Ik ben blij dat me de kans geboden wordt dat weer te gaan doen in de parochies van 3Rivierenland, een mooie combinatie van stad en platteland. Pastoraat en catechese zullen in dit deel van het land weer een andere vorm en kleur krijgen dan in het oosten. En dat is goed. Ik hoop er de komende jaren samen met mijn collega’s met vreugde mijn bijdrage aan te kunnen geven.

Marion Korenromp

De redactie van de Hoeksteen maakte het volgende interview met pastor Korenromp

Waar komen Bijbelverhalen samen met je eigen levenservaring?

Pastor Marion Korenromp is inmiddels alweer ruim een jaar werkzaam in onze regio en viert 1 oktober haar 12½ -jarig jubileum als pastoraal werkster. Hoog tijd om eens wat uitgebreider met haar kennis te maken.

Waar komt jouw voorliefde voor catechese vandaan?
Ik ben eind jaren zestig als oudste kind geboren in een katholiek gezin in Beltrum, een dorp in de Achterhoek. Mijn vader kwam uit Salland en sprak dialect, mijn moeder kwam uit Hilversum. Toen zij trouwden, zijn zij voor het werk van mijn vader verhuisd naar de Achterhoek. Mijn vader voelde zich er al snel thuis, maar mijn moeder niet.
Zij besloot: als ze mij in het dorp niet accepteren dan ga ik ook niet naar de kerk!
Mijn moeder heeft het geloof altijd heel anders beleefd dan mijn vader. Mijn opa was heel ‘links’ en mijn oma was oud-katholiek. Zij is katholiek geworden toen ze trouwde. Tussen de katholieke kerk en de oud-katholieke kerk bestaat verschil van mening over het gezag. Daardoor was er altijd veel discussie in het gezin. Mijn moeder was gewend onderwerpen te beargumenteren en vond dat je iets niet moest doen omdat de Paus het wilde, maar omdat je het zelf wilde. Voor mijn vader was geloven veel vanzelfsprekender.
Toen mijn moeder besloten had om niet meer naar de kerk te gaan, zei zij tegen mijn vader: ik vind het prima als jij de kinderen katholiek op wilt voeden, maar dat is dan jouw verantwoordelijkheid! In mijn vroegste herinneringen ging zij dan ook niet mee naar de kerk. Wel was er bij ons thuis altijd veel discussie over de zin van het bidden voor en na het eten, het naar de kerk gaan etc.
Toen mijn zusje de Eerste Communie deed, rond 1980, werden voor het eerst ouders gevraagd om mee te helpen. Die kans heeft mijn moeder aangegrepen. Dat is het begin geweest van een lange carrière van deelname aan werkgroepen. Zij heeft zelfs de pastorale school en diocesane kadervorming gedaan en is nu secretaris van de parochie. Ze was wel altijd bezig met catecheseactiviteiten en bezinning.

Op mijn 15e wilde mijn moeder eens met mij praten, terwijl ik voor de tv hing voor Wimbledon. Zij vond dat ik me teveel verveelde en had een oplossing bedacht: òf je gaat breien en maakt daar je hobby van òf je wordt lid van de liturgiegroep op school. Ik dacht: alles beter dan breien!!!

Dus in september ging ik op zaterdag naar de liturgiegroep voor jongeren van 15-18, die opgericht was door één van de paters Maristen van mijn school in Groenlo. Eerst bespraken we daar de dingen van de week en daarna kwamen er zinnige onderwerpen aan bod: vriendschap, toekomst, bestaan van God, Bijbelverhalen die niet ‘waar’ konden zijn, kortom alle puberonderwerpen. Dit duurde zo’n 1½ uur, daarna schreven 3 of 4 mensen thuis hun gedachten over het thema op papier en om 18.00 uur was er een viering in de kapel van de school waar dit werd voorgelezen.
’s Ochtends had de pater vooral geluisterd; voor ’s avonds zocht hij een Bijbeltekst uit die bij het thema paste en combineerde beide in zijn preek. Hier heb ik ervaren dat de bijbel “open kon gaan”, dat je er wat aan kan hebben. Tussendoor was er popmuziek met een echte diskjockey erbij. Er waren zo’n 150 jongeren bij betrokken.
Daar is mijn liefde voor catechese geboren: er was veel discussie, je werd serieus genomen en de bijbel vertelde je veel over het leven. Ik heb heel veel gehad aan die liturgiegroep.
Ik wilde meer van de bijbel weten, en meer van mijn eigen leven weten.

Theologie studeren
Uit de liturgiegroep ging elk jaar wel iemand theologie studeren. Ik ben toen een dag meegegaan naar Nijmegen en dat vond ik zo leuk dat ik zei: dat wil ik wel. Mijn ouders vroegen wat ik dan wilde worden. Ik had nog geen idee, maar vond de studie interessant en je kon ermee het onderwijs in of het pastoraat of…
In 1986 ben ik dus in Nijmegen gaan studeren en vond de studie zo boeiend dat ik 8 ½ jaar lang heb gestudeerd. Er was meteen een klik met professor Wim Beuken, en daardoor wist ik al vanaf de 1e dag dat ik wilde afstuderen op exegese Oude Testament.
Ik kwam daar ook de Maristen weer tegen. Ik had heimwee naar de liturgiegroep en toen na drie jaar de pater bij zijn pensioen naar een klooster in Weurt bij Nijmegen ging, hebben wij hem gevraagd ook daar zo’n groep te starten. Dat wilde hij niet, maar wel een gespreksgroep, zonder vieringen erbij. Dit hebben we een paar jaar gedaan met zo’n 20 mensen, een hechte vriendengroep.
Omdat de gesprekken voor een paar van ons niet diepgaand genoeg waren, ben ik met een vriendin met de pater gaan praten. De conclusie van dit gesprek was: ‘geloven moet iets van jou zelf zijn. En geloven is niet beperkt tot de zondag’. Ons werd de vraag gesteld of we leken-Marist wilden worden. We hebben ons er in verdiept en dat gedaan. Met Pasen 1993 werden we erkend als leken-Marist (nieuw in Nederland!)
Parallel liep de vraag: wat wil je nu worden? Ik had stage gelopen in de Maristenparochie in Weurt en dit was wat ik wilde.
De Maristen hebben een laagdrempelige manier van kerk zijn: je was welkom zoals je was en je mocht zeggen wat je dacht. Het ging om samen gemeenschap zijn. Ze zoeken geen confrontatie. Hun wijze van catechese geven was niet college geven. Ze hadden geen boodschap die ze persé kwijt moesten. Het gebeurde vanuit de vraag: waar heb je nù behoefte aan, welk verhaal kan je nù helpen?

Bij je introductie in 3Rivierenland heb je verteld dat je bent afgestudeerd op Jona. Waarom Jona?
Ik studeerde ook wat psychologie erbij en hield me daar bezig met de waarderingstheorie van Hermans, dit ging over de score van emoties bij gebeurtenissen in je leven.
Dit betrok ik ook bij de exegese: welke ervaringen kun je verbinden met het Jonaverhaal? Mijn vraagstelling was: waar komen Bijbelverhalen samen met je eigen levenservaring?

Eerste vrouwelijke pastor
In april 1995 ben ik als pastoraal werkster gaan werken in 4 parochies in Haaksbergen en Buurse. Eigenlijk ook met het ‘profiel’ catechese al heette het toen nog niet zo. Ik was de eerste vrouw daar die ook vieringen e.d. ging doen, voorheen waren er alleen vrouwelijke schoolcatecheten. Het was niet makkelijk en er was ook veel kritiek. Op den lange duur, toen ze me beter kenden, veranderde dit en werd ik uiteindelijk méér dan geaccepteerd.
Ik heb daar ook kindercatechese gedaan. Je kende iedereen en kreeg een band met de kinderen. Ik heb veel dingen en projecten opgezet, veel op school gedaan, je werd gezien en gewaardeerd. Dat veelvuldig contact met kinderen mis ik hier in 3Rivierenland wel, al kom ik in sommige plaatsen zoals Lopik en IJsselstein wel eens op school. Maar je kent de kinderen niet meer bij naam.
Tegelijkertijd heb ik ook nog 8 jaar lessen exegese van het Nieuwe Testament gegeven aan de diakenopleiding van het bisdom.
Na 5 jaar in Haaksbergen en Buurse, ben ik in 2000 in Ulft terechtgekomen in een parochieverband van eerst 4 en later 11 parochies. Naast algemeen pastorale taken deed ik de catechese voor de hele regio en weer was ik de eerste vrouwelijke pastor.
Ulft was een heel andere parochie. Je had daar nog de ‘rijke roomse cultuur’: geen carnaval, kermis, jubileum van voetbalvereniging of schutterij begon zonder mis! In het begin was dat leuk, maar later zag ik dat het soms ook wel “leeg” was, het ging meer om de traditie.

Mooi vond ik het om klassieke dingen om te kunnen buigen om deze voort te laten bestaan, zoals een processie. Op een gegeven moment wilden steeds minder kinderen meedoen. Toen heb ik contact gezocht met de school. Zij hebben kinderen uit de bovenbouw een thema uit laten werken en dit mee laten dragen in de processie. Op deze manier bleven zij meedoen aan de processie. Ook speciale kindervieringen voorafgaand aan de processie sloegen aan.

Heb je ook catechese voor volwassenen gedaan?
In Haaksbergen nog wel, maar op het laatst had ik het daar te druk voor. In Ulft was de cultuur er niet naar. Iedereen was daar katholiek, dus “hoefde je er niet over te praten”. Wel heb ik cursussen gegeven aan vrijwilligers. En ik heb het een en ander gedaan rondom de sacramenten.

Op een gegeven moment liep de regiovorming daar vast: twee pastores waren ziek, sommigen overbelast. Het liep niet. Dus vond ik het tijd voor een nieuwe baan.
In het eerste gesprek hier in de regio ben ik meteen gevallen voor de mogelijkheden die hier op catecheseterrein liggen. Ik begon hier op het moment dat de regio startte.
Organisatorisch is de catechese hier heel ver, het staat als een huis, met name in Nieuwegein. Dit geeft mij de handen vrij om met de regio beleid hiervoor te gaan maken en cursussen te geven.
Hier is meer opgeleid kader, dus het mag ook een slag moeilijker dan in de Achterhoek. Voor mij meer uitdaging!
Wat ik wel mis, maar dat is ook de tijd, is het rechtstreekse contact met bijvoorbeeld communicantjes en vormelingen. Je kent geen namen, en als je ze maar één keer ziet, beperkt dat je ook in je werkvormen.
Daar staat tegenover dat er wel veel meer inhoud is te geven door middel van cursussen. Het is ook leuk om vrijwilligers te coachen die zelf cursussen geven.

Je hebt een hele erfenis van Hans Huitema gekregen. Wat zijn jouw plannen?

Er voor zorgen dat er één aanbod van volwassenencatechese komt voor de héle regio. De Communie- en Vormselcatechese kunnen nog wel door elke parochie afzonderlijk georganiseerd worden, maar voor de volwassenencatechese heeft het geen zin dat elke parochie dit zelf op gaat bouwen.
Over een paar jaar moet er één brochure zijn voor de hele regio met cursussen die verspreid door de regio gegeven worden voor iedereen, waarbij inhoudelijk onderscheid is tussen inleidende catechese, verdiepende catechese en spiritualiteit.
Maar het zal wel het nodige vergen om de weg vrij te maken om bijvoorbeeld mensen uit Montfoort voor een cursus naar Nieuwegein te laten komen en andersom. Maar groepen zullen wel móeten gaan samenwerken als ze te klein worden.

Is dat wel de oplossing? De afstand wordt alleen maar groter…

Als je reëel bent is het sowieso een feit dat mensen moeilijker te bereiken zijn, folders helpen niet meer, vaak krijg je cursisten toch door persoonlijk contact en dat lukt niet altijd meer.
Wil je iets vertellen over je persoonlijke levenssfeer? Is het een bewuste keuze dat je single bent?

Vanuit de orde, als leken-Marist, heb ik geen celibaatbelofte gedaan, maar ik beleef het wel in die richting. Maar het hoeft geen keuze voor altijd te zijn.

Als leken-Maristen vormden we met zijn 13-en een aparte groep. In 2003 is die groep opgeheven, maar we zijn nog wel allemaal betrokken Maristen. In totaal zijn er nu nog zo’n 40 à 50 Maristen in Nederland.

Wat onderscheidt de Maristen van andere ordes?

De orde is opgericht in de 19e eeuw in het Frankrijk van na de revolutie, in een tijd dat de kerk gezag en bezittingen kwijtraakte, en een groep mensen zélf de dingen wilde beslissen.

De kerk die de Maristen nastreven wil niet teruggaan naar de pracht en praal van weleer, maar wil een kerk zijn die opener is en uitgaat van de eigen verantwoordelijkheid van mensen. Een kerk die ‘aandachtig aanwezig’ is. Zij handelen naar het voorbeeld van Maria die onopvallend aanwezig was bij alle belangrijke momenten in het leven van Jezus en die naar Jezus verwees. Maar Maristen doen niet zozeer aan Mariaverering.

In oktober vier je jouw 12½ jarig jubileum als pastoraal werkster. Hoe ga je dat vieren?

Het idee is om in het voorjaar van 2008 (omdat oktober a.s. te snel is) een catechesedag te houden met als thema: hoe komt het oude verhaal bij de verhalen van mensen van nu?
Met in de ochtend waarschijnlijk een inleiding en ’s middags workshops en een viering ter afsluiting.

Wij danken Marion voor dit openhartige interview! En we feliciteren haar met haar jubileum.

Paul Nieuwenhuis en Ineke Brouwer