Als de ene mens de andere helpt, dan wordt een engel geboren
(nov 2001)
 
Ik sprak deze keer met Annemiek Biermans, die sinds januari
het catechesesecretariaat bemant. Ze vertelt dat ze al een aantal
jaren vrijwilligerswerk doet in onze parochie, maar dat daarnaast
nu de bescheiden "baan" erbij is gekomen. Op dinsdag- en donderdagmorgen,
buiten de schoolvakanties, is ze druk op kantoor op het parochiecentrum
aan de Koninginnenlaan.
"Het leuke van het secretariaat is dat er zoveel contacten zijn met
alle geledingen in de parochie. De sfeer onder de vrijwilligers van
de 3 kerkcentra is heel goed. Ik zit een beetje met twee petten op.
Als vrijwilligster ben ik druk met zowel KIT (kind in Tabor) als de
kerkcatechese. Beiden lopen op dit moment best wel goed. Er komt gelukkig
een leuk aantal kinderen; dat is wel eens anders geweest. Maar toch
houdt ons de vraag bezig: hoe blijven we de kinderen boeien.
Momenteel is er zoveel te doen
voor kinderen. Ik kan me voorstellen dat ouders op zondag ook wel
eens willen uitslapen of gewoon thuis willen blijven. Sinds september
kunnen de kinderen nu aangeven of ze een herinneringskaartje willen
ontvangen voor de catechesebijeenkomst. Daarvan gaan er iedere keer
een heel stel de deur uit. We hopen hiermee te bereiken dat de kinderen
regelmatig blijven komen ."
Wat trekt je aan in het werkveld catechese?
"Nadat mijn man overleden was heb ik deelgenomen aan een rouwverwerkingsgroep.
Die mensen hebben me geweldig geholpen. Ik kende de kerk uit mijn
jeugd in Limburg alleen als een gebouw, een instituut dat me weinig
zei. Ik was verrast door wat er hier in de kerk allemaal gebeurde.
Ik ben toen een cursus gaan doen bij Hans Huitema. Die zei aan het
eind van die cursus: Ais je je echt thuis wilt voelen in de kerk,
dan kan je het beste ook zelf wat gaan doen. Mijn kinderen waren toen
2, 5 en 6 en zaten vol vragen. Ik vond dat ik mijn kinderen veel meer
bij de kerk moest betrekken dan ik vroeger had meegemaakt. Dus daarom
heb ik gekozen voor kindercatechese. Ais ik nu zie hoe vrij mijn dochter
in de Emmauskerk rondstapt, dan geeft me dat een goed gevoel."
Kom je ondanks de regeldingen nog wel aan een stuk inhoudelijkheid
toe?
"Ik doe zelf een groep kerkcatechese in de Emmauskerk. De vragen die
de kinderen stellen zetten je zelf ook aan het denken. Bij mijn werkzaamheden
voor het secretariaat krijg ik, behalve met de kerkcatechese, ook
te maken met de bijbelcatechese en de inhoudelijke voorbereiding op
het vormsel. Met deze projecten had ik tot dusverre nog weinig te
maken gehad. Dat is weer een heel nieuwe uitdaging voor me. Maar het
leukste van alles vind ik toch de eerste communie voorbereiding. Je
krijgt echt een band met die groep. Naast de inhoudelijke voorbereiding
is er terloops ook aandacht voor het "uiterlijke feest". Vol trots
vertellen ze bijvoorbeeld dat ze al nieuwe kleren hebben gekocht.
Vaak kom ik enkelen later nog in de stad tegen en dan zwaaien we nog
even. Ja, daar voel ik mij erg bij betrokken."
Hoe gaat het nu Thea Peereboom is vertrokken?
"Thea begeleidde de werkgroep KIT vanuit het pastoresteam. Ik heb
erg veel van haar geleerd: vele verhalen kregen wij meet hoe vertel
je ze, hoe laat je het verhaal zijn uitwerking doen.
Zij zat boordevol creatieve ideeën. Dat zullen we erg missen. Ik heb
ook dankzij Thea veel boeken leren kennen. Zij heeft veel materiaal
aan ons nagelaten dat we nu aan het archiveren zijn. We kunnen nu
een hele tijd vooruit. Frans Overbeek begeleidt ons voorlopig vanuit
het pastoresteam.
Het is vreselijk jammer dat Thea weg is gegaan, maar het doet ook
weer een extra beroep op onze eigen creativiteit en vindingrijkheid.
Wij hopen echter dat er toch in de vacature wordt voorzien."
Wat betekent het Adventsthema "vreest niet!" voor jou?
"Ik vind dat dit thema goed past in deze tijd, met alle bedreigingen
in de wereld. Dat houdt kinderen ook reuze bezig. Laatst hadden we
een thema over de toren van Babel en toen zei een jongetje: 'daar
kan een vliegtuig invliegen'. Maar er zijn nog zoveel meer angsten
bij kinderen: angst voor het donker, angst dat mensen ziek worden
of dood gaan. Zelf heb ik ervaren dat je, ook al ga je door een diep
dal, je er met hulp van andere mensen toch weer bovenop
kan komen. Pastor Brosschot zei dat altijd tegen me en dat heb ik
uiteindelijk zelf ook ervaren. Na de donkere adventsperiode gaan we
naar het licht van
Kerstmis. Het wordt niet altijd meer zoals het was. Het duurt soms
een hele tijd voordat je een nieuwe situatie weer als positief kan
ervaren. Maar ik durf er nu op te vertrouwen dat het altijd weer goed
komt, te vertrouwen dat er altijd wel weer een 'reddende engel' komt.
Martin Buber (Joods filosoof 1878 - 1965) deed ooit de uitspraak dat
er elke keer een engel geboren wordt als de ene mens de andere helpt.
Een prachtige gedachte!"
Paul Nieuwenhuis
|
