Bij ons thuis werd vroeger al veel gezongen
(feb. 2006)
 
Ruim 40 jaar hebben Gerda Zuurhout en Bep Verleun
bij het dameskoor van de Barbarakerk gezongen. Afgelopen Kerstmis
zijn ze daarmee opgehouden en in maart nemen ze officieel afscheid
van het koor. Ze vertellen dat het moeilijk wordt om de trap naar
de koorzolder op te komen, maar ook dat de stem nu echt achteruit
gaat. Het is een mooie tijd geweest, maar op een zeker moment is het
welletjes geweest. We hebben er zo vrede mee.
Hoe is het dameskoor eigenlijk begonnen?
Gerda steekt meteen van wal en wordt daarin steeds door Bep aangevuld:
Wij hebben destijds de spits wel afgebeten. Wanneer dat was…we hebben
daar eigenlijk geen aantekeningen van bijgehouden. In de tijd van
pastoor
Geerdink Johannink (1961 – 1966) werden er dames gevraagd
van de Katholieke Gemeentelijke Zangvereniging “Con Brio” om af en
toe te komen zingen in een trouwmis. We zijn toen met een stuk of
16 dames begonnen onder leiding van mevrouw Wammes. Ik weet nog goed
dat we dan na afloop van de pastoor altijd een reep chocolade kregen
van het merk “Van Dungen”. In de tijd van
pastoor van de Berg (1966
– 1980) is het dameskoor verder uitgegroeid. Er moest toen veel vaker
gezongen worden dan nu en dat viel niet altijd mee. Het waren allemaal
vrouwen met behoorlijke gezinnen die toch iedere keer uit hun huishouden
moesten breken. We hebben hele mooie vieringen gezongen, ook in het
Latijn.
Mevrouw Wammes heeft het koor tot 1983 geleid. Daarna kregen we
samen met het herenkoor een dirigent. Maar het samen zingen met het
herenkoor is toch altijd een heet hangijzer gebleven. Tot onze spijt
is het nooit gelukt om er, zoals in omliggende plaatsen, een gemengd
koor van te maken. Er is destijds veel over vergaderd en de besturen
leken het wel eens te zijn, maar in de praktijk is het er niet van
gekomen. Er wordt wel steeds met het herenkoor gerepeteerd, maar na
afloop drinken de koren ieder in hun eigen ruimte koffie. Maar de
laatste tijd gaan de gemengde vieringen wel steeds beter.
In de loop der jaren hebben we zo’n 6 à 7 dirigenten gehad. We hebben
nu een hele pittige dirigente en gelukkig zijn er ook weer een paar
nieuwe stemmen bijgekomen.
Zowel Bep als Gerda hebben meer dan 25 jaar een bestuursfunctie
vervuld. Bep zorgde voor de muziek. Ik zorgde er voor dat alle muziek
voor de repetitie in de mappen werd gedaan. We gingen dan al ’s middags
op de zangzolder zitten om alles netjes uit te zoeken en voor te bereiden.
Maar daarnaast heb ik me ook jarenlang bezig gehouden met het voorbereiden
van de liturgie. In het begin was dat met
pastor Jan Albers. We zaten
dan samen met het tussenkoor in de pastorie. De lezingen van de zondag
werden dan doorgenomen en daar zochten we dan de liederen bij. Ja,
het Tussenkoor had natuurlijk een heel eigen repertoire. Dat waren
hele vruchtbare middagen.
Later kwam
Harry Mentink. Dat was weer een heel andere persoon. Dat
was veel meer een catecheet. Die kon die verhalen zo mooi uitleggen.
Zou u de verschillen kunnen aangeven?
Jan Albers had een hele warme, innemende persoonlijkheid. Hij had
gestudeerd aan het seminarie en stond voor het soort geloof waar ik
mee was opgevoed. Harry had aan de universiteit gestudeerd en kon
alles heel goed uitleggen. Hij zette je veel meer aan het denken,
hij gaf veel meer diepgang. Harry heeft ook veel nieuwe liederen in
ons repertoire ingebracht zoals “waar mensen naast elkaar gaan staan”
en “wij zoeken u”. Met beiden heb ik heel fijn samengewerkt, maar
dit markeert voor mij wel de overgang naar een ander tijdperk in de
kerk. Pastoor van de Berg was ook een goede pastor, maar veel meer
behoudend. Jan Albers kon veel beter met de jongeren overweg.
Gerda heeft 8 jaar in het liturgisch beraad gezeten maar ze was
ook meer dan 25 jaar de penningmeester van het koor: We spaarden voor
ons jaarlijkse uitstapje. Die reisjes waren altijd heel erg leuk.
Waar zijn we allemaal niet geweest: Naar het klooster in Oosterhout,
de Sint Jan in Den Bosch, Rotterdam, teveel om op te noemen. Het afgelopen
jaar maakten we met de boot “Exodus” een tochtje over de Hollandse
IJssel naar Montfoort. Er waren toen 6 leden al 40 jaar lid. We hebben
toen een mooie oorkonde gekregen.
Waar kijken jullie met het meeste plezier op terug?
Het mooiste zijn toch de vieringen met de feestdagen: Kerstmis, Pasen
en vooral ook Barbaradag.
En nu is dat allemaal afgelopen….
Bep: Vroeger bij ons thuis werd altijd veel gezongen en vaak ook liederen
uit de kerk: O salutaris Hostia, Tantum ergo Sacramentum, Marialiedjes
en zo. Bij het koor heb ik altijd met veel plezier gezongen en meegewerkt.
Als ik nu als “gewone parochiaan” in kerk zit gaat er wel wat door
me heen.
We hopen dat het koor goed door blijft gaan met weer jongen mensen
erbij. Wij hebben het altijd een hele leuke club gevonden. Iedereen
komt altijd trouw naar de repetities. Er moet hard gewerkt worden,
maar de sfeer is geweldig.
Paul Nieuwenhuis
|
