Je mag blijven! (juni 2006)

In de vorige Hoeksteen heeft u kunnen lezen dat mevrouw Elly Bakker een getuigschrift heeft behaald voor de masterclass liturgie. Dat was voor de redactie reden om Elly eens op te zoeken om eens te gaan vragen wat een vrijwilliger motiveert om zoveel tijd en energie in een studie te investeren.

Elly vertelt dat ze eigenlijk al sinds de jaren ’70, toen zij op Jutphaas kwam wonen, actief is in de parochie. Daar is ze min of meer mee opgegroeid. Haar vader was 12 jaar lang secretaris van het parochiebestuur en haar moeder zit nog steeds in de bloemengroep van de Nicolaaskerk. Dat betekende vroeger veel vergaderingen thuis. Ze begon zelf bij het jongerenkoor, toen er nog `beatmissen´ waren in de min of meer “opstandige tijd” in onze kerk. Een tijd, waar volgens Elly niet alleen door haar met veel plezier aan wordt teruggedacht. Later werd zij nog een tijdje lid van de Parochiële Caritas Instelling en later van de werkgroep eerste heilige communie.
Totdat zij nu alweer heel wat jaren geleden lector werd in de Nicolaaskerk, waar zij tegenwoordig als lid van de tekstgroep regelmatig voorgaat.

Waarom de masterclass liturgie?
In onze kerkgemeenschap zal in de komende jaren een periode aanbreken, dat er steeds minder voorgangers zullen zijn en daarom is het goed dat leken-voorgangers zich ontwikkelen om o.a. deze taken op zich te kunnen nemen. Ik ben al zeker 12 jaar lector en op een gegeven moment had ik het gevoel “nu durf ik het aan om mee voor te gaan”. Op de al vaker gestelde vraag van de leden van de Nicolaastekstgroep om mij bij hen aan te sluiten, kon ik toen dan ook direct positief “ja” zeggen.
Graag wilde ik mij door middel van scholing verdiepen in wat liturgie is en betekent voor onze gemeenschap. Het mag voor mijn gevoel niet zo zijn dat je “er gaat staan om je kunstje te doen”. Je moet echt iets te zeggen hebben.
En dat kon tijdens de masterclass voor liturgie bij de Werkgroep Liturgie in Heeswijk.

Wat is een masterclass?
Tijdens de masterclass kwamen vrijwilligers vanuit het hele land samen om zich te verdiepen in de kunst van het voorgaan in de liturgie, “ars celebrandi” zoals dat met een duur woord staat vermeld op mijn getuigschrift. Ik kan niet anders zeggen dan dat ik de zaterdagen in en rondom de abdij van Berne als zeer inspirerend heb ervaren en het mij voor de komende tijd voldoende bagage heeft gegeven om samen met de leden van onze tekstgroep te blijven werken aan vieringen die onze gemeenschap goed doen.
Eerder heb ik ook enkele modules gevolgd aan de pastorale school, maar de manier van werken zoals bij de masterclass spreekt mij meer aan. Hoewel het zeker niet altijd even makkelijk was om zomaar voorbeden te maken, een overweging te schrijven, je stem goed te gebruiken als je bijvoorbeeld bidt of wanneer je iets mededeelt tijdens de praktijkoefeningen in de kapel van de abdij. Soms best moeilijk.

Is het voor een leek geen moeilijke positie om voor te gaan?
Ik wil geen kopie zijn van de pastor, maar voorgaan namens de gemeenschap. En wil daarom proberen zo dicht mogelijk bij de ervaring van gewone mensen te blijven. Als eerste hoorder van de bijbelteksten tijdens de viering mag ik als niet theologisch geschoolde, voor mensen van alledag onder woorden brengen wat ons samen bindt en bij elkaar brengt. Mooi toch!
Dat komt misschien niet altijd precies overeen met de boodschap van onze bisschoppen. Daar kan of wil ik me nog wel eens boos over maken, maar toch kies ik er tegenwoordig vaker voor om geen tijd te verspillen aan discussies en gewoon mijn vrijwilligerswerk met plezier te doen. Daar beleef ik namelijk veel plezier aan, en het is leuk om te horen of te lezen dat het wordt gewaardeerd.

Zet je zo’n viering nou in een achternamiddag in elkaar?
Nou nee, niet bepaald. Alhoewel het naast mijn baan als docent voetverzorging op een middelbare school in Den Haag meestal wel op een achternamiddag gebeurd.
Ik werk samen met de (gezellige) tekstgroep van de Nicolaas en bereid ook geregeld vieringen voor die in huize Zuilenstein worden gehouden. Voor de viering in Zuilenstein bijvoorbeeld ben ik zeker twee hele dagen bezig: het liturgieboekje samenstellen, correspondentie met het koor, hosties halen en terugbrengen, een overweging maken, gebeden zoeken en dergelijke. Aan de voorbereiding van een viering in de Nicolaaskerk werken wij als tekstgroep eenmaal per drie weken een avond samen en als voorganger werk je de viering dan verder uit , de tijd die daar in gaat zitten noem ik vaak ‘liefdewerk oud papier’, maar komt neer op een aantal avonden of middagen.

Leuk toch als je na afloop van een viering hoort: “Je hebt je roeping gemist!” of “Je mag blijven, hoor!”

Paul Nieuwenhuis