Het boekenvak zit nog steeds in me (feb. 2000)

Elly Bruggeman ontvangt mij in haar stijlvolle flat met uitzicht op het Nieuwegeinse stadshart. Meteen al als ik binnenkom zegt ze: "Ik vind het eigenlijk helemaal niet zo leuk om zo in de schijnwerpers te staan. Er zijn mensen die veel meer vrijwilligerswerk doen dan ik. Maar het is wel goed dat er wat meer verteld wordt over al het vrijwilligerswerk dat er allemaal moet gebeuren." "Ik ben geboren in Oldenzaal en heb daar ook een groot deel van mijn leven gewoond. Als oudste dochter moest ik al jong de boekhandel van mijn chronisch zieke vader overnemen. Ik was zo al jong de kostwinner van het gezin. Dat heb ik 30 jaar gedaan. Mijn schaarse vrije tijd besteedde ik aan Jong Nederland (een soort scouting), waar ik leidsters voor jeugdgroepen opleidde. Eigenlijk had ik geen ambitie voor het zakenleven, maar zou veel liever sociaal bezig zijn geweest. In die tijd was is ook betrokken bij de St. Plechelmusparochie. In het begin van de jaren ‘70 gingen de ontwikkelingen in de kerk snel, maar het ging niet goed tussen de pastoor en het kerkbestuur. Ik werd toen in een parochieraad gekozen. Voor het eerst hadden enkele vrouwen een beetje invloed in de parochie! Opeens kreeg ik de kans de boekhandel over te doen aan een familielid en toen kon ik ook weg uit Oldenzaal. Ik vond een baan als mentrix bij de ziekenverzorgenden opleiding in Overvecht. Dat was een heerlijke tijd. Daar zou ik een boek over kunnen schrijven. Veel praten met de meiden. Zoeken naar een harmonie tussen werken, studeren en uitgaan. Examenleed, verkering, een overledene op het werk. Er was veel op te vangen, maar sfeer en gezelligheid moest er ook zijn.

In 1985 ben ik in Nieuwegein gaan wonen. Nadat ik gepensioneerd was ben ik me actiever gaan bezig houden met de parochie. Toevalligerwijze begon ik tegelijkertijd met Pastor Brosschot, die ik al kende omdat hij een studiegenoot was van mijn broer.

Ik heb twee termijnen van 4 jaar namens de liturgiegroep in het kerkberaad gezeten.

Het liturgisch overleg coördineerde alle groepen die met de kerkdiensten te maken hadden. Er werd veel gediscussieerd. Belangrijk was de evaluatie van de diensten."

Wat voor zaken speelden er in die tijd?

"In die tijd speelden de kerktijden een rol of bijvoorbeeld over de vraag of tijdens het lezen van het evangelie opgestaan moest worden. Op grond van goede argumenten is toen gekozen om dat niet te doen. Dat was juist zo heerlijk van de Emmauskerk; er zijn daar minder ingeslepen regeltjes. Daarna heb ik op verzoek van het kerkberaad de boekenhoek opgezet en ben meteen gaan praten met Frits Vermeulen die dat al bij de Nicolaaskerk deed. Toen zijn we samen verder gegaan." inmiddels hebben we een enthousiaste werkgroep Boekenhoek.

Ze toont me de vele boekenkasten in huis en zegt: "Het boekenvak zit nog steeds in me. In de categorie boeken die we aan volwassenen uitlenen blijft alles een beetje hetzelfde. Er zit geen vooruitgang in. Maar met teruglopende aantallen kerkgangers is dat ook wel een beetje begrijpelijk. Maar de uitleen van kinderboeken loopt heel goed. We hebben: kinderbijbels, voorleesboeken, boekjes over bidden en spiegelverhalen"

Wat zijn spiegelverhalen?

"Dat zijn gewone verhalen die een zelfde strekking hebben als een bijbelverhaal, zoals het verhaal van Frederick, dat nu in het eerste communieproject gebruikt wordt. Mijn liefst wens is meer in contact te komen met voorbereidingsgroepen van gezinsvieringen, eerste communievoorbereiding en andere werkgroepen om beter te kunnen inhaken op de thema’s. We zijn ook altijd heel blij met suggesties voor het aanschaffen van nieuwe boeken. Daarnaast ben ik ook bezig in de werkgroep catechese voor oudere volwassenen. We helpen mee aan het verzorgen van de vieringen van de KBO voor ouderen. Deze vieringen worden gehouden in de Emmauskerk. Het leuke is dat na afloop nagepraat kan worden over het thema. Je hoort hele levensverhalen! Ik merk dat ouderen, die vaak helemaal niet bijbels zijn opgevoed, heel veel honger hebben naar de bijbel. Ze staan daarbij ook heel open voor nieuwe opvattingen in de bijbeluitleg." Bij het afscheid nemen vertrouwt ze me nog toe: "Toen ik jong was wilde ik eigenlijk priester worden, maar ja, ik ben een vrouw natuurlijk . . . ."

Paul Nieuwenhuis