Het brengen van de communie is een mooie taak
(okt. 1999)

Je hebt vrijwilligers en vrijwilligers. Sommigen zijn het bijna de hele dag! Sommige vrijwilligers nemen erg veel voor hun rekening, wat bijna niemand weet. De redactie wil met enige regelmaat mensen aan het woord laten, die in onze Taborparochie een bepaalde rol spelen. Deze eerste keer Gerard Verschuur, niet zomaar de eerste de beste! Ik vroeg aan Gerard Verschuur, welke vrijwilligersactiviteiten hij zoal doet, met name bij de Nicolaaskerk:

"Een van de mooiste taken is het brengen van communie bij een paar mensen. Dan merk je wat geloven voor mensen betekent. Ik doe dat bij voorkeur op maandag, want een kennis van ons had het, na het overlijden van haar man, 's maandags moeilijk om de week te beginnen. Iedereen is aan het werk en je voelt de leegte om je heen. Daarom ga ik het liefst aan het begin van een nieuwe week. Ik krijg de adressen van de pastores. Bij die bezoeken krijg je natuurlijk ook een gesprek. Bij de een is dat iets langer dan bij de ander. De een is nu eenmaal opener dan de ander, maar waar weinig woorden gebruikt worden kunnen de ogen ook veel vertellen. En bij iemand die stokdoof is hebben we toch een manier gevonden om samen te bidden. "Waar twee of drie in Mijn Naam bijeen zijn, ben ik in hun midden". In de tien tot vijftien jaren dat ik dit werk mag doen, heb ik heel goede contacten gehad. Tijd-aan-een-ander-besteed is nooit verloren.

Waar ben je nog meer druk mee?

Het rondbrengen van de liturgieboekjes naar de mensen die zijn aangesloten op de kerkradio is elke week ook een terugkerend karwei. Dat begon ooit vanuit de tekstgroep voor Woord- en Communievieringen. We kwamen in 1988 tot de ontdekking dat deze mensen onze vieringen niet zo goed konden volgen zonder de tekstboekjes. Ik ben toen begonnen om de boekjes bij hen thuis te bezorgen. Daar zijn deze mensen erg blij mee. Dat blijkt wel u dankbare reacties: een bemoediging om wekelijks 20 km te fietsen. Goed voor mijn conditie!

Zit je dus ook in de Tekstgroep?

Ja, dat doe ik ook al heel wat jaren. Er zijn tekstgroepen in de drie kerken; eenmaal per maand komen zij bijeen in de Emmauskerk om onder begeleiding van een pastor de uitleg van de lezingen te bespreken. Daarna gaat iedere groep per kerk in een volgende bijeenkomst verder om de viering samen te stellen. We gaan over de lezingen in gesprek, zoeken naar een thema, naar gebeden en liederen. Degene van ons die zal voorgaan, gaat daarna aan de slag met het maken van een overweging. Al ongeveer 15 jaar maak ik deel uit van deze groep en ik zorg daarbij nog dat de gegevens voor het liturgieboekje op het parochiecentrum worden aangeleverd.

Het lijkt er op, dat van het een het ander komt, als je eenmaal met vrijwilligerswerk in de kerk bent begonnen. Is dat zo?

Ja, dat zullen veel vrijwilligers wel hebben meegemaakt. Want doordat ik meewerkte aan de Tekstgroep, kwam ik ook bij de groep die avondwakes verzorgt. Voor mensen die rouwen om het overlijden van een dierbare, voor iemand die hun lief was, is het een troost om de steun van de geloofsgemeenschap te ervaren. Wij willen laten voelen dat zij die verdriet hebben, niet alleen staan in dat verdriet en verlies. Als er een avondwake is gevraagd, gaan een of twee mensen van onze groep naar de familie om het samen met hen voor te bereiden. Mensen vertellen ons hun verhaal, en we vragen naar de levensloop van de overledene om een beeld te krijgen van die persoon. Je leeft op deze manier mee met de nabestaanden, namens de geloofsgemeenschap. We proberen altijd om familieleden -als zij dat kunnen en willen- actief bij de viering te betrekken en ze ook zelf iets te laten doen of te zeggen. Dat is ook belangrijk in verband met de rouwverwerking. Afscheid nemen moet je zelf doen. Samen zoeken wij lezingen en gebeden uit, soms ook symbolen die iets zeggen over de overledene. Het gaat om een waardig afscheid waar plaats is voor gevoelens van verdriet, maar ook elementen van ons geloof, van licht en hoop. Zo willen we er zijn in nood. Bonhoeffer zei het zo: "De kerk is pas kerk als zij er is voor anderen".

Gerard zou nog veel meer over zijn vrijwilligerswerk kunnen vertellen. Mensen zoals hij met meerdere taken in de parochie zijn er wel meer. Parochianen die met verscheidene "petten op" in het vrijwilligerswerk actief zijn. Dat is prettig, maar ook een beetje riskant, want als zo'n vrijwilliger uitvalt, dan heb je zomaar niet een vervanger die alle taken kan overnemen. Gerard vat zijn verhaal als volgt samen.

Wat ik voor mijn inzet terugkrijg is: een dankbaar gevoel van de mensen voorwie je wat doet. Die voldoening maakt dat het de moeite waard is. Ik kan het iedereen aanbevelen om vrijwilligerswerk te gaan doen, binnen de kerk of waar dan ook. Het is kostbaar werk, en ontzettend belangrijk. Het zijn vaak kleine dingen die het doen, en die het leven iets meer inhoud geven.

Paul Nieuwenhuis

Dhr Gerard Verschuur is op 18 juli 2005 overleden.