Postbode met veel plezier (juli 2003)

Heeft u zich wel eens afgevraagd hoe de post van de kerk bij u in de brievenbus terechtkomt?
Welnu, iedere week gaan een aantal mensen op pad om brieven voor de kerk te bezorgen en besparen zo heel wat portokosten. Reden om deze keer voor een interview op bezoek te gaan bij Johan Blommestein, één van de vrijwillige postbodes.

Johan vertelt hoe het allemaal begon:
"In 1999 ben ik met mijn vrouw in Nieuwegein komen wonen, na mijn pensionering.
Doordat ik geboren en getogen ben in het oude Jutphaas kende ik hier nog heel wat mensen.
Ik ben toen door één van hen gevraagd om te komen helpen met de kerstbomenverkoop. Dat was heel leuk om te doen. En van het een kwam het ander, zoals dat meestal gaat: als ik me goed herinner was het Ad Boot die mij op een gegeven moment vroeg of ik geen post wilde rondbrengen voor de kerk.
Het was leuk om op die manier het oude Jutphaas weer te leren kennen, want er was inmiddels veel veranderd sinds de jaren zestig, toen ik naar Utrecht vertrokken ben. Ik kom uit een groot gezin en mijn vader was slager in het dorp Jutphaas. Ik ging ook vaak met mijn vader de boeren langs. Wij kenden daardoor heel veel mensen en velen kenden ons.
Op mijn 23e ben ik voor mezelf een slagerij begonnen in Utrecht. Wij woonden met ons gezin met vijf kinderen boven de zaak. Die slagerij hebben we 39 jaar gehad. Toen ben ik gestopt en zijn we hierheen verhuisd."
Zijn vrouw vult aan: "eerst zijn we nog in diverse plaatsen wezen kijken, waaronder Vleuten en ook nog in Nieuwegein-zuid. Maar al gauw bleek dat wat Johan betrof het oude Jutphaas toch heel erg trok. Het kringetje waar we een huis gingen zoeken werd steeds kleiner en uiteindelijk zijn we hier in het oude Jutphaas terechtgekomen."
Johan: "er waren hier nog veel mensen die mij kenden, ook al kende ik hen niet altijd meer. Sommigen waren een stuk jonger dan ik toen ik wegging, maar zij kenden mij nog wel van de slagerij. Door die mensen ben ik toen bij de parochie gehaald."

Vertel eens wat over je werk als postbode…
"Iedere vrijdag breng ik de post rond. We bezorgen met zo'n zeven man door heel Nieuwegein en ieder heeft zijn eigen vaste wijk en dag.
We starten altijd eerst met gezamenlijk koffie drinken bij de Nicolaas, samen met de tuingroep en 'Schoon schip' die dan ook aan het werk zijn. Dat is altijd heel gezellig en we zitten elkaar ook altijd heerlijk te 'stangen'. Daarna ga ik de post rondbrengen. De hoeveelheid is iedere keer heel verschillend; het varieert van tien tot soms wel vijftig of zestig brieven per keer. Ik leg dan ook soms een aardige afstand af op de fiets. Eén keer zelfs wel zo'n veertig kilometer. Dat was toen ik ook de hele Nedereindseweg nog bij mijn wijk had. Maar die is inmiddels overgenomen door iemand anders die toch vaak die kant uit ging naar familie of vrienden. Ik doe nu de Gaardes, de Driften en de Vogelbuurt.
Je leert op deze manier de buurt heel goed kennen. Regelmatig kom ik ook oude bekenden tegen van vroeger waarmee ik dan een praatje maak. Mijn vrouw vraagt dan als ik thuis kom was het zo druk dat je zo lang wegbleef? Maar dan heb ik weer eens iemand ontmoet waarmee ik een tijd heb staan praten..
Het is wel werk waarbij je door weer en wind moet en soms kom ik wel eens drijfnat thuis. Als het heel slecht weer is stel ik het soms ook wel eens uit tot zaterdag, want het is zelden dringende post.
Alleen rond de tijd dat pastor Overbeek ging vertrekken was het heel erg druk en heb ik weleens de vrijdag èn de zaterdag post moeten rondbrengen. Maar gelukkig is dat nu niet meer zo want dat werd toch echt wel te veel.
Naast het bezorgen van post, rijd ik ook nog voor gehandicapten en zo'n twee à drie keer per jaar zorg ik ervoor dat de kerk open is bijv. bij open dagen en concerten.
Behalve dat het werk als postbode goed is voor mijn conditie, vind ik het heel erg leuk om te doen, vooral door de leuke sfeer die er heerst."
Gekscherend zegt Johan dan ook: "er staan er heel veel op de wachtlijst, maar die komen er gewoon niet tussen..!"

Ineke Brouwer