Als je anderen met een verlieservaring wilt helpen, is het
belangrijk dat je eerst jezelf op dit gebied leert kennen
(aug. 2001)
 
Dit keer ben ik buiten de stadsgrenzen beland in IJsselstein, bij
Johan Lindenaar. Ik was best nieuwsgierig.
Hoe komt een IJsselsteiner ertoe vrijwilligerswerk in een Nieuwegeinse
parochie te gaan doen? Johan vertelt hoe het in zijn werk is gegaan:
"Het is door toedoen van Paul Spruyt, de dirigent van het Tussenkoor,
dat ik bij de Barbarakerk betrokken ben geraakt. We hebben vroeger
samen op school gezeten. Hij vroeg mij eens te komen luisteren naar
zijn koor. Enthousiast ben ik op het koor gegaan. Later ben ik ook
in het bestuur gekozen. Zo raak je vanzelf bij meer dingen betrokken,
bijvoorbeeld in het liturgisch beraad. In 2002 zit ik al weer 12½
jaar bij het koor.
Hoe kwam u terecht in Huize Vreeswijk?
Riet Goes die toen bij ons op het koor zat en ook nog Pastoraal
werk deed in Huize Vreeswijk, vroeg me eens een keer naar de viering
daar te komen. Ik was erg onder de indruk hoe het daar ging, en de
hoeveelheid mensen die daar kwamen. Riet kon nog goed hulp gebruiken
op de zaterdagmorgen en vroeg of ik mee wilde voorgaan, samen met Marga Barendsen en Harry Le Maire. Op een gegeven moment is Riet Goes
ermee gestopt en heeft mij gevraagd, na goedkeuring van Pastor Heuver,
of ik het wilde overnemen. Samen met Marga en Harry doe ik om de 14
dagen een woord- en communieviering. Daarnaast hebben we vijf eucharistievieringen
waar Pastor Heuver voorgaat en twee oecumenische vieringen ( op Witte
Donderdag en Kerstviering) met de Rank. De woord- en communievieringen
bereiden Marga en ik voor. We werken helemaal zelfstandig en zijn
daar ook verantwoordelijk voor, maar we kunnen altijd een beroep op
pastor Heuver doen.
Wat komt er nog meer kijken bij zo'n viering?
Meestal worden de stoelen in de kamer al klaar gezet door de mensen
die daar werken, wat we heel erg op prijs stellen. Ook een bewoonster,
Mw.v.Vliet, helpt mee. Vóór de vieringen moeten sommige mensen gehaald
worden (omdat ze slecht ter been zijn en in een rolstoel zitten) of
gewaarschuwd omdat ze het anders vergeten. Er komen ook mensen van
buiten, o.a. Dijkzicht en het Witte Huis.
Na de viering wordt er samen koffie gedronken. Er is altijd een
heel gezellige sfeer waardoor je een band krijgt met de mensen. Ieder
van hen heeft zijn eigen verhaal. Wat ook zeer op prijs wordt gesteld
is dat bij een Eucharistieviering een koor en een organist aanwezig
zijn. We krijgen de volle medewerking van de mensen die daar werken.
Bij de Eucharistievieringen worden we bij het klaarzetten van stoelen
etc. ook geholpen door twee andere vrijwilligers, namelijk Wil Miltenburg
en Ina Straver. Een kleine groep vrijwilligers, maar geweldig wat
ze presteren.
Na afloop van de woord- en communieviering brengen we de communie
bij zieken en bezoeken we mensen die daar om gevraagd hebben. Als
vrijwilligers praten we altijd even na, om te kijken wie we gemist
hebben bij de viering, zodat we bij die bewoners nog even langs kunnen
gaan.
Iedere vrijwilliger heeft zo zijn eigen mensen die hij bezoekt.
Met dit alles ben ik op zo'n dag van ongeveer half tien tot een uur
of drie heel intensief bezig.
Door een tekort aan vrijwilligers moet het allemaal op zaterdag
gebeuren. Ik werk de hele week en kan dus alleen maar op zaterdag.
's Avonds willen ze televisie kijken! We hebben met de bewoners, ook
die van Het Dijkzicht en het Witte Huis afgesproken, dat als ze ons
nodig hebben, ze een afspraak kunnen maken. Dat werkt goed!
Voor wat betreft de sociale zorg zou het bezoeken van deze mensen
door veel meer vrijwilligers moeten worden gedaan! Het is wel belangrijk
dat je dit vrijwilligerswerk vrijwillig houdt en er geen arbeidsplaats
van maakt, anders hou je het niet vol. Het is best zwaar. Je zou dan
beloftes niet na kunnen komen. En bij deze mensen is het juist belangrijk
dat je beloftes voor 100 % nakomt!
Doet u ook aan stervensbegeleiding?
Ik heb een cursus "Ontmoeten in leven en sterven" gedaan bij de
Guldenberg opleiding. Het programma bestond uit twee delen: eerst
vijf dagen achtereen intern, dan – twee maanden tussentijd - nog eens
drie aaneengesloten dagen. We begonnen bij eigen ervaringen en reacties.
Als je anderen met een verlieservaring wilt helpen, is het belangrijk
dat je eerst jezelf op dit gebied leert kennen. Ik vond de cursus
heel intensief maar ook een heel rijke ervaring.
Ik maak ook deel uit van de bezoekersgroep. We gaan dan naar mensen
toe die een dierbare verloren hebben en brengen het kruisje. En af
en toe val ik wel eens in bij de avondwakegroep.
Bespreken jullie samen je ervaringen?
Dit doen we soms na afloop op zaterdag, maar ook wel telefonisch
wanneer we daar behoefte aan hebben. Wat dat betreft is Riet Goes
nog steeds mijn steun op de achtergrond. Zij heeft mij "opgeleid"
en gezegd, bij twijfels van mijn kant: je kan het wel! Vaak laat ik
haar van tevoren mijn overweging horen.
Ik vroeg Johan of hij ook in de IJsselsteinse parochie actief
is?
Nee, ik heb wel op het Gerardus Majellakoor in Utrecht gezeten,
maar hier in IJsselstein doe ik niets in de parochie. Als IJsselsteiner
is het trouwens wel makkelijker om wat "afstand" te kunnen houden,
al is het wel eens een nadeel dat je niet iedereen kent over wie ze
je vertellen. Vreeswijk is een hele hechte gemeenschap. Maar als ‘vreemde
eend in de bijt' ben ik toch volledig geaccepteerd.
Ineke Brouwer
|
