Vertellen vind ik heerlijk (okt. 2000)

Ik ben dit keer op bezoek bij Marianne Poot en onder het genot van een kopje thee beantwoordt zij mijn vraag hoe lang zij al betrokken is bij de kindercatechese. Zij antwoordt dat ze net is gestopt, maar dat ze dit bijna twintig jaar lang heeft gedaan.

"In november 1980 zijn we hier komen wonen. Op Kanaleneiland, waar we eerst woonden, was ik al betrokken bij de gezinsvieringen. Ik was van plan om voorlopig na de verhuizing even niets te gaan doen. Maar dat heb ik nog geen half jaar vol kunnen houden.

Zuster Chrétienne deed toen een oproep om mensen te werven voor de kinder-nevendienst. Ze wilde deze diensten gaan splitsen in een woord- en een verteldienst en voor die verteldiensten had ze mensen nodig. Toen heb ik me aangemeld, omdat het me heel leuk leek om dat te gaan doen (ik was toen nog kleuterleidster, nu geef ik les aan de bovenbouw). Aan het einde van afgelopen schooljaar heb ik afscheid genomen van deze werkgroep."

Doe of deed je nog meer vrijwilligerswerk in de parochie?

"Op een gegeven moment wilde pastor Joep Brosschot een tienerproject op gaan zetten (n.a.v. zijn ervaringen daarmee in Apeldoorn). Ik heb twee jaar geholpen om dat hele project op poten te zetten. Toen het eenmaal goed liep ben ik daar weer uitgestapt. Daarna werden de gezinsvieringen opgestart, daar ben ik ook weer voor gevraagd. Ik heb dat een paar jaar gedaan, maar het vergde wel veel tijd.

Nu zit ik in de parochievergadering en in het CKC. Voorheen heb ik ook in het kerkberaad gezeten, maar nu dat de commissie kerkcentra is geworden, niet meer. Vroeger nam je vanuit het kerkbestuur als vertegenwoordiger deel aan een bepaalde commissie, nu werkt dat andersom. Ik heb nu geen bepaalde functie meer in het CKC, maar ben wel gebleven als "vrouw met ervaring". In het bestuur zit ik als ‘parochiaan'.

Het CKC is een overkoepelend orgaan en is beleidsvormend bezig. Hierin zitten vertegenwoordigers vanuit de commissies jongeren-, kinder-, volwassen- en ouderencatechese. (Voor de laatste twee worden overigens nog mensen gezocht). Ik ben zelf nu alleen nog maar theoretisch bezig.

Incidenteel help ik nog wel eens met bloemschikken, alleen op verzoek. Vaak wordt je voor dit soort activiteiten gevraagd door kennissen. Nu de kinderen groot zijn en deels al het huis uit heb ik geen zin meer om elke zaterdag aan iets vast te zitten."

Terugkomend op de kinderverteldienst zegt ze: "vertellen vond ik heerlijk om te doen, het kost ook minder voorbereiding dan een kinderwoorddienst, waarbij je je toch meer moet verdiepen in de stof omdat oudere kinderen met moeilijkere vragen en onderwerpen komen. Vanuit mijn achtergrond als kleuterleidster had ik natuurlijk ook heel veel bagage en materiaal beschikbaar. Mijn vriendin heeft het ook jaren gedaan, maar nu zijn we er allebei uitgestapt. Op een gegeven moment ben je er niet meer zo mee bezig; je eigen kinderen worden groter dus je staat er niet meer zo middenin. Het enthousiasme ebt een beetje weg en ook op de basisschool waar ik lesgeef was het heel druk. Op een keer werd ik er door het logboek dat bij mij in de brievenbus viel op attent gemaakt dat ik weer aan de beurt was voor de kinderverteldienst; het was mij helemaal ontgaan (dit logboek wordt steeds doorgegeven zodat iedereen op de hoogte is van wat er tijdens de verteldiensten gebeurt)."

Heb je een bepaalde ontwikkeling meegemaakt gedurende de lange periode dat je bij de kinderverteldienst betrokken was?

"Ja, zuster Chrétienne gebruikte veel spiegelverhalen: verhalen uit het leven die ze gebruikte als voorbeeld voor de kinderen en naar aanleiding waarvan ze dan een gesprekje begon. Zuster Ria van Loveren gebruikte ook wel bijbelverhalen.

Thea Peereboom neemt bijbelverhalen en als het zo uitkomt ook een verhaal uit een gewoon leesboek of prentenboek dat daarbij past, wat dan weer als spiegelverhaal gebruikt wordt. Zij houdt daarbij wel de lezingen van die zondag in de gaten. Dat deed zuster Chrétienne niet. Een ander verschil is dat je in het begin de kinderen vrijwel elke zondag terugzag, er zat toen een zekere voortgang in. Nu komen er steeds andere kinderen en is dit veel moeilijker. Ook hebben we wel op zaterdagavond kinderverteldiensten gehad, maar op een gegeven moment kwamen er soms maar drie kinderen. Toen hebben we besloten om het alleen nog op zondag te doen.

In het begin moesten de kinderen soms met zijn tweeën op één stoel zitten, dan waren er wel zo'n 20 tot 30 kinderen. Maar dat hebben we al in geen jaren meer meegemaakt. Nu mag je blij zijn als het er zo'n 10 zijn. Vaak zijn er maar 4 of 5 en dan wordt de vertel- en woorddienst samen gedaan. Er is nu een nieuwe structuur opgezet voor de kindervertel_ en woorddiensten en het zal ook inhoudelijk gaan veranderen.

Het kringetje ‘helpers' wordt ook steeds kleiner. Het is een heel gezellige groep, waarvan sommige mensen al heel lang meedraaien. We proberen wel steeds mensen te ‘ronselen' onder ouders van communicantjes of mensen met jonge kinderen die nog betrokken zijn, maar het gaat heel moeizaam. Iemand wilde vijf jaar geleden al stoppen, maar omdat er niemand bijkwam is ze al die tijd gebleven."

Opeens schiet haar nog iets te binnen:

"O ja, wat ik ook nog heb gedaan: zo'n vijf jaar de crèche gecoördineerd. Mijn dochter Sandra draaide mee in de crèche. Toen Cobie Wempe stopte met de coördinatie, heeft mijn dochter me overgehaald om het samen te gaan doen. Maar toen mijn dochter stage ging lopen en in de weekenden dienst had, is ze gestopt. Daardoor was die link met de groep er niet meer en werd het contact minder. Ik was ook alleen maar met de leidsters bezig en niet met de kinderen. De groep bestond voornamelijk uit jonge meisjes en twee jonge moeders. Eén van hen wilde het wel van me overnemen en toen ben ik daar uit gestapt. Ook daar zag je dat de groep in het begin uitpuilde zodat je soms wel drie leidsters in moest plannen; nu is er soms maar één nodig of helemaal niemand."

Wat vond je nu het allerleukste aan de verteldiensten?

"De kinderen. Het leukste vind ik hun reacties, ze kunnen zo spontaan zijn. Je ziet ze ook meegroeien: in het begin zeggen ze niets en na een jaar praten ze mee en vertellen soms over het project op school."

Ineke Brouwer