Hier plukken we de vruchten van (maart 2004)

Aanleiding voor dit interview was het feit dat kort geleden het Restauratiefonds van de Nicolaaskerk zijn taak heeft afgerond. Op 25 januari is er een viering geweest om alle vrijwilligers die bij de restauratie betrokken waren, te bedanken.
Een interview met de (oud)voorzitter van het bestuur van het restauratiefonds: Piet Daalhuizen.

Hoe lang heeft het restauratiefonds bestaan? En bent u er al die tijd bij betrokken geweest?
Het fonds heeft 12½ jaar bestaan en van het begin af aan ben ik daar voorzitter van geweest.
Ik was uitgenodigd door Jan Versteeg om mee te denken over eventuele restauratie van de Nicolaaskerk. Toentertijd waren er zelfs nog plannen voor afbraak. Er moest nagedacht worden over mogelijkheden om actie te voeren om het benodigde geld bij elkaar te krijgen.
Men heeft mij gevraagd omdat ik goed ben in organiseren. Ik heb altijd administratief werk gedaan en ben minder sterk in handenarbeid.
Ik ben ook vrijwilliger geweest op allerlei gebied en bij verschillende verenigingen.
Zo was ik bijvoorbeeld actief in de Historische Kring Nieuwegein. Vanaf 1965 schreef ik een historische rubriek voor het Utrechts Nieuwsblad en de Molenkruier. Het Historisch museum Warsenhoeck heb ik mede opgericht en ook geld geworven daarvoor. Vandaar dat ze mij waarschijnlijk ook vroegen voor de restauratie van de Nicolaaskerk.
Als bestuur van het restauratiefonds hebben wij ons nooit bemoeid met de restauratie van de kerk zelf; wij zorgden alleen voor de financiering van de restauratie van het monument, los van het kerkgebeuren. Dat was ook nodig om voldoende geld binnen te krijgen.
Veel fondsen willen wel geld beschikbaar stellen voor monumenten, maar niet voor religieuze doeleinden. Zouden wij wel bemoeienis met de kerk gehad hebben dan zouden wij heel veel inkomsten misgelopen zijn.
Er is wel overleg geweest met het kerkbestuur en het bisdom, maar wij wilden om bovenstaande reden niet onder bisschoppelijke voorwaarden en toezicht werken.
We wilden als onafhankelijke stichting werken voor behoud van de kerk als monument. We hebben ook systematisch geweigerd om deel te nemen aan gesprekken over beheer en bestuur van het gebouw.
Het is ons gelukt om op die manier voldoende geld binnen te halen voor de restauratie. Er was zelfs nog ongeveer 160.000 gulden over, dat is bestemd voor het opknappen van het orgel.
Al dat geld is bij elkaar verdiend door ruim 140! vrijwilligers.

Uit hoeveel mensen bestond het bestuur en wat waren de taken van het bestuur?

Het bestuur bestond uit 9 mensen (waaronder vertegenwoordigers van het kerkbestuur, kerkberaad en uit grote activiteitengroepen). Daarnaast was er een commissie van aanbeveling, met grote namen daarin (zoals kardinaal Simonis, de burgemeester e.a.) wat nuttig was bij het werven van fondsen.
De taak van het bestuur was vooral coördineren zodat er geen activiteiten tegelijkertijd plaatsvonden die elkaar niet verdroegen. Het bestuur gaf de vrijwilligers de vrijheid om zelf initiatieven voor activiteiten te ontwikkelen.
Daarnaast was het vergaderen, fondsen aanschrijven, begrotingen maken en overleg voeren met de gemeente en de Rijksdienst voor monumentenzorg, waar we een direct lijntje naar toe hadden, wat weer goed van pas kwam als het met de gemeente niet helemaal liep zoals het moest.
Verder hadden wij representatieve taken: als voorzitter heb ik ook heel wat lintjes doorgeknipt, bijv. bij een feestelijke opening van een bedrijf dat ons geld schonk.

Hoe kwamen jullie aan zoveel vrijwilligers?

Dat ging eigenlijk vanzelf. Er ontstonden spontaan groepjes die activiteiten ontwikkelden en dat groeide vanzelf uit. Enkele bekende voorbeelden van activiteiten: het maken van kaarten, de kerstbomenactie, verkoop van wijn, aanwezigheid op markten en braderieën, het maken van een boekje over de kerk enz. enz.
Als bestuursleden deden wij ook wel met verschillende activiteiten mee (bijv. bij de verkoop van artikelen). Maar vooral binnen de groepen was de onderlinge band heel sterk. Dat merkte je aan het feit dat er heel veel werk werd verricht, alles bij mensen thuis werd gedaan en alles werd geregeld zonder dat er ooit iets gedeclareerd werd. Alles was voor het fonds, niets bleef aan de strijkstok hangen.
Ook reizen die het bestuur maakte i.v.m. de restauratie deden zij voor eigen rekening.
Er was geen geld om iets voor de vrijwilligers te doen, hooguit een borreltje op een bijeenkomst waar de opbrengst van een activiteit bekend werd gemaakt, en aan het einde, toen de restauratie klaar was.
Als voorzitter heb ik nog een koninklijke onderscheiding gekregen, ze kunnen nu eenmaal niet alle vrijwilligers die zich ingezet hebben een lintje geven.

Toen uw taak bij het restauratiefonds was afgelopen, ontstond er toen niet een leegte?

Nee, ik heb nog zat hobby's. Tegelijkertijd ging ik ook met pensioen van mijn werk. Ik heb me toen aangemeld voor administratief werk op het parochiecentrum, en heb vaste afspraken gemaakt voor wat betreft mijn taken bij het museum. Daarnaast vul ik nog voor een aantal mensen de belastingaangiften in.

Wat gaf nou het meeste voldoening?

Voldoening haalde ik uit het feit dat zoveel vrijwilligers zoveel resultaat hebben behaald en dat er nu een mooi gebouw staat.
Het was niet altijd gemakkelijk; soms zonk de moed je wel eens in de schoenen bij tegenvallers, maar er zijn nog nooit mensen weggelopen en dat zegt toch wel wat.

Ineke Brouwer