Taizé moet je ervaren hebben! (dec 2006)

Dit keer ben ik op bezoek bij één van de jongere vrijwilligers uit onze parochie: Suzanne van Leusden. Zij maakt deel uit van de oecumenische werkgroep die regelmatig Taizé-vieringen organiseert. Deze werkgroep bestaat uit acht jongeren van protestantse en katholieke huize. Enthousiast begint zij te vertellen:

Het opzetten van deze vieringen is vanuit de protestantse kerk begonnen. Ik kwam er als eerste katholiek bij. In de protestantse kerk zijn jongeren heel enthousiast en veel meer betrokken bij de kerk. Ze hebben ook veel vrijwilligers, maar dat is eigenlijk altijd al zo geweest. Zij weten de jongeren vast te houden. Van kind af aan zijn zij gewend deel te nemen aan kerkelijke activiteiten, en door de sterke vriendenbanden die er ontstaan, blijven zij ook.
Ik heb wel mijn Eerste Communie gedaan en het Vormsel, en heb ook nog even op het Jongerenkoor gezeten, maar daarna ben ik toch een tijdje afgehaakt, zoals zoveel jongeren in onze kerk die de kindervieringen zijn ontgroeid maar zich niet thuis voelen in de gewone vieringen omdat deze hen niet aanspreken.
In tegenstelling tot bij ons bleef bij de protestantse kerk de lijn doorlopen. Zij hadden al langer iets voor jongeren, zoiets als NoName nu bij ons.

Hoe kwam je er toe om naar Taizé te gaan?
Ik ben ongeveer drie jaar geleden voor het eerst naar Taizé geweest, na mijn terugkeer uit Amerika, waar ik een jaar verbleef. Mijn ouders hebben zich verloofd in Taizé en stimuleerden mij en mijn zus Lycke om er ook een keer naar toe te gaan om het eens mee te maken en de geweldige sfeer daar te proeven. Wij hadden wel onze twijfels en zoiets van: wat moeten we daar zoeken, maar hebben het uiteindelijk toch gedaan, met in ons achterhoofd het idee: we kunnen daar nog altijd andere dingen gaan doen als we het niks vinden.
Maar al meteen in de bus erheen ontstonden er leuke contacten en door wat wij in Taizé meemaakten zijn we zelf ook heel enthousiast geworden.
Inmiddels ben ik er al vijf keer geweest. De jongeren die de reis organiseerden hebben toen een werkgroep opgezet om ook in Nieuwegein Taizé-vieringen te organiseren, en die moest oecumenisch worden. Aangezien ik al bevriend was met hen, hebben zij mij gevraagd om vanuit de katholieke kerk mee te doen. Inmiddels is ook Maartje van Leth er bij gekomen, maar er zijn nog meer katholieken welkom!
De laatste keer heb ik ook de reis mee georganiseerd. Er was dit jaar een top aantal deelnemers van 53. Je ziet dat ook de deelname van katholieken groeit.
Dorothea Brylak en mijn moeder schrijven de jongeren in onze parochie aan om mee te gaan naar Taizé, maar vaak haal je jongeren toch eerder over de streep door persoonlijk contact.
Ook veel jongeren die zeggen niet gelovig te zijn, gaan naar Taizé toe. De (internationale) sfeer die er heerst maakt het gezellig, het geeft het gevoel van een soort scoutingkamp.

Wat maakt Taizé zo uniek?
Je bent onder gelovige (katholieke en protestantse) jongeren, en er wordt een link tussen het geloven en het dagelijks leven gelegd; je begrijpt er meer van dan in de gewone vieringen thuis. Je ervaart het door veel met elkaar te zingen. Drie keer per dag is er een dienst, en er worden ook stiltes ingelast voor bezinning. Je ervaart hier een andere manier van geloven.
Kun je met leeftijdsgenoten over het geloof praten?
In het begin praat je er niet zo snel over met anderen, je wilt niet voor “softy” doorgaan, maar nu ik het geloof echt heb gevonden kan ik er makkelijker over praten en de reacties zijn vaak erg leuk. Ik moest me op een nieuwe school voorstellen en vertelde daarbij over Taizé. Ik kreeg hele enthousiaste reacties, ook van niet-gelovigen.

Mensen die in Taizé zijn geweest beamen allemaal dat je het geloof daar ervaart zoals je het nergens anders ervaart. Er is een sterk contact onderling. Ook naderhand zoeken mensen elkaar op. Er zijn heel veel nationaliteiten, maar iedereen ervaart hetzelfde. Het is moeilijk uit te leggen, daarom noemen wij het dan ook altijd het “Taizé-gevoel”. Je bent er heel erg met de groep bezig maar ook met jezelf.

In de vieringen in de Dorpskerk hier proberen we dat gevoel vast te houden en anderen enthousiast te maken. Centraal staat daarbij het zingen van veel liederen die vaak worden herhaald (’n beetje mantra-achtig). Er zijn stiltes, voorbeden, soms een lezing, maar er is geen voorganger. We zitten op de grond en er zijn veel kaarsen. Het is een ander soort viering.

We merken dat de belangstelling groeit, en niet alleen jongeren maar ook anderen zijn welkom. Meestal zijn we met zo’n vijftig mensen. Ook komen er steeds meer katholieken, in de viering van 9 december kwamen ook de jongeren van NoName.
We proberen op deze manier het jaar te overbruggen voor we weer naar Taizé kunnen. Ook onderhouden we contacten met mensen die in andere plaatsen dit soort vieringen houden. We wisselen ervaringen uit en bezoeken ook hun vieringen.

Door Dorothea ben ik gevraagd om het Jongerenpastoraat te vertegenwoordigen. We willen hier ook binnen onze eigen kerk meer mee doen. Velen zijn wel katholiek opgevoed maar doen er niets meer mee. Jongeren moeten toch een drempel nemen om mee te doen. Daarom heb je enthousiaste jongeren nodig die anderen mee kunnen trekken.
Je moet het ook aantrekkelijk maken om na het Tienerproject en NoName de lijn als vanzelfsprekend door te laten lopen. Dat is ook de kracht van de Protestantse kerk. Je moet mensen zien te raken.

Ook op de Katholieke Jongerendag waar ik naar toe ben geweest, zie je dat Taizé een belangrijkere rol in de vieringen krijgt omdat het zoveel jongeren raakt.
Ik zou tegen iedere jongere willen zeggen: je moet er eigenlijk eens naar toe!

Ineke Brouwer