Volwassen vormelingen op weg naar Pinksteren
(juni 2001)

Deze aflevering van "vrijwilligers aan het woord" is wat afwijkend van het gebruikelijke. Deze keer interviewde ik een aantal volwassenen die met Pinksteren in de Catharinakerk in Utrecht door de kardinaal gevormd zullen worden.

Ik mocht van pastor Huitema de slotavond van de cursus ‘Inleiding in de rk-kerk' bijwonen. Op deze cursus zitten katholieken die de kennis over hun geloof willen opfrissen en mensen die willen toetreden tot de rk-kerk. Eén van de ‘opfris-deelnemers' sprak zijn spijt uit dat hij in zijn jeugd al was gevormd, zonder echt te beseffen waar het om ging. Nu zou hij graag de bewuste keuze maken, maar het vormsel kan maar één keer worden ontvangen.

Een aantal vormelingen was bereid na afloop nog even met mij door te praten. Mijn eerste indruk is dat deze mensen ‘iets van Pinksteren' over zich hebben. Ze stralen uit dat ze, zoekend op het terrein van geloof en spiritualiteit, nu voor zichzelf een belangrijk besluit genomen hebben. Ze zijn daar nu zelfverzekerd over. Vol enthousiasme vertellen ze hun verhaal.

Ik vroeg hen hoe ze ertoe gekomen zijn om gevormd te willen worden en op welk moment ze het besluit namen:

Arris: Dat komt niet zomaar. Er gingen jaren overheen. Ik ging me thuis voelen in de kerk en met name in de parochie. Langzamerhand groeit de gedachte om me te laten dopen en vormen. Vorig jaar tijdens de Kerstviering hebben we als gezin het besluit genomen.

Max: Ik was toe aan een stuk verdieping. Ik heb de Koran gelezen en Hindoestaanse en Boeddhistische boeken. Maar uiteindelijk bleek dat ik christelijker was dan ik mezelf wilde toegeven. Ik heb altijd een grote aversie gehad tegen het ‘instituut kerk'. Maar ik heb iets heel geks meegemaakt. Op een avond fietste ik langs de Barbarakerk. De deuren stonden open en de kerk straalde licht en warmte uit. Ik hoorde een stem van binnen die zei: "Als je stopt met roken ben je welkom in mijn huis". Ik moest erg om mezelf lachen en vergat het voorval. Later, toen ik gestopt was met roken, fietste ik weer een keer langs de kerk en hoorde ik weer dezelfde stem die zei: "Nu ben je welkom in mijn huis". Ik besloot een afspraak met pastor Heuver te maken. De doorslag gaf eigenlijk het feit dat ik zoveel ruimte kreeg om het geloof op mijn eigen manier te beleven. Pastor Heuver zei: "Denk er maar eens goed over na, en bel me over 3 maanden nog maar eens terug".

Ineke: Ik wist altijd zeker dat er "iets" is, maar ik wist niet waar ik moest zoeken. Mijn moeder was katholiek, maar die heeft veel narigheid met het geloof meegemaakt. Ik heb veel omzwervingen gemaakt bij het protestantisme, het hindoeïsme en het boeddhisme. Ik heb daarin heel belangrijke ervaringen opgedaan, die de basis vormen voor mijn huidige geloof. Het besluit om me aan te sluiten bij de kerk heb ik genomen in de Nicolaaskerk. Ik zong altijd erg graag en op een keer had ik weer zo van het koor genoten dat ik de moed bij elkaar heb geraapt en naar Diny Versteeg ben gestapt om te vragen of ik mee mocht doen. Het voelt nu zo goed in dat koor, dat ik besloot de volgende stap te zetten.

Rija: Mijn ouders waren katholiek en hervormd. Ik heb in diverse kerken rondgekeken. Ik wilde graag in de kerk trouwen. Omdat mijn man katholiek is besloten we in de Barbarakerk te trouwen. We hebben toen een aantal gesprekken gehad met pater Kees Maas, die zo inspirerend waren, dat ik besloot er verder mee te gaan.

Ida: Ik kom uit een streng reformatorisch dorp. Dat geloof vond ik helemaal niks en al jong ging ik het ouderlijk huis uit. Toch ben ik niet echt los gekomen van het geloof. In het ziekenhuis waar ik werkte had ik vaak fijne gesprekken met de rk pastores. Een tijdje geleden werd ik getroffen door een burn-out. Ik zag het echt helemaal niet meer zitten. In de laatste crisis kwamen er allemaal bijbelteksten bij me op. Een belangrijke tekst voor mij was: ‘heb uw naaste lief als uzelf' en ik ontdekte dat je niet van een ander kunt houden als je niet van jezelf houdt. Toen ontmoette ik Thomas, die op een aanstekelijke manier katholiek is. Ik voelde me al gauw thuis in de kerk. Wij komen uit Amersfoort en we vinden het heerlijk om hier te gast te mogen zijn.

Ik vroeg hen hoe hun omgeving reageert op hun besluit:

Max: De mensen reageerden wel verbaasd, omdat dit besluit niet klopt met het beeld dat ze van me hadden. Mijn vrouw was heel positief, maar mijn ouders en zus schrokken wel even.

Ida: Ik heb het niet zo aan de grote klok gehangen. Mijn moeder vatte het heel goed op.

Rija: De katholieke schoonfamilie vindt het gewoon leuk. Mijn oma vond het al moeilijk dat we in een katholieke kerk gingen trouwen. Maar achteraf zei ze: ‘De dienst was helemaal niet katholiek, want het ging net als bij ons'. Mijn collega's doen er wat lacherig over, maar dat stoort me niet.

Arris: Mijn moeder, die zich niet zo interesseert voor dit soort dingen, zei verrast: ‘Wat leuk dat je daarmee bezig bent'. Ineke: Mijn omgeving weet van mijn omzwervingen. De katholieke kant van de familie was er helemaal stil van. Een tante zei: als je er goed over nagedacht hebt en het voelt goed, dan is het een goed besluit.

Tot slot vroeg ik hen hoe ze de cursus hebben ervaren:

Arris: Ik ben heel positief begonnen, maar na een paar lessen kreeg ik spijt. Alles wat ik op dat moment geloofde werd op z'n kop gezet. Ik dacht soms ‘Wat gebeurt hier', en ‘Dit wil ik niet horen'. Maar toen ik weer een beetje op de wereld stond, kreeg ik steeds meer waardering. Vooral het bezoek aan het klooster in Megen was een heel bijzondere ervaring waarvan ik veel dingen heb ‘meegenomen'.

Ik vind het geweldig hoe open we over dingen kunnen praten. In de paasnacht ben ik gedoopt en heb toen mijn eigen geloofsbelijdenis uitgesproken.

Ineke: Ik heb eerst de bijbelcursus gedaan en toen de inleiding in de katholieke kerk. Hans Huitema weet er erg veel van. Maar hij vertelde niet hoe het is, maar liet ons uiten hoe wij het ervaren. Ik voel nu heel goed waar mijn geloof zit. Eigenlijk had ik de cursussen in de omgekeerde volgorde moeten doen. Ik zat veel te veel te pluizen in de bijbel. Maar je moet het eerst voelen om de bijbelverhalen te kunnen begrijpen.

Ida: In de groep is veel gebeurd. De uitleg was fijn als achtergrondinformatie, maar het belangrijkste waren de onderlinge gesprekken over hoe we het geloof beleven. De cursus ging eigenlijk vooral over het geloof en het christendom en maar weinig over het instituut rk-kerk.

Rija: Ik heb veel geleerd in de cursus. Het verblijf in het klooster heeft heel veel voor mij betekend. Voor die tijd twijfelde ik nog over mijn besluit, maar de gesprekken die we voerden tijdens dat weekend in het klooster gaven me het vertrouwen dat ik op de goede weg ben.

Max: Ik ben heel open aan de cursus begonnen. Het was een hele bewustwording, niet zozeer van de bijbel maar vooral van mezelf. Ik ben flink door elkaar geschud. Ik kan er nu ook goed met mijn kinderen over praten. Het bijzondere van het klooster vond ik de eenvoud waarin die mensen leven en de boodschap waar ze voor staan.

Ik wil de geïnterviewden bedanken voor de openhartige wijze waarop ze met me gesproken hebben. Ik wens hen een onvergetelijk Pinksterfeest toe!

Paul Nieuwenhuis