Onderzoek vrijwilligers: even bijpraten!
 In
een eerdere bijdrage hebben we de belangrijkste resultaten van het
vrijwilligersonderzoek gepresenteerd. De projectgroep vrijwilligersbeleid van de
Tabor en de Nicolaas IJsselstein heeft niet stil gezeten. In een paar
bijeenkomsten hebben zij zich samen met Hans Boerkamp (voormalig medewerker van
het dekenaat Utrecht en deskundig op het terrein van vrijwilligers) gebogen over
de uitkomsten van de enquête. We hebben ons twee vragen gesteld. Wat zeggen die
uitkomsten ons nu? en vooral: hoe gaan wij er mee aan het werk?
Vergrijzing
We zien dat de gemiddelde leeftijd van de vrijwilligers hoog is en dat veel
vrijwilligers zich al heel lang trouw inzetten. 60% is al meer dan 12 jaar
vrijwilliger. Deze trouwe inzet is te waarderen. Maar we willen er ook kritisch
naar kijken. Als er te weinig verjonging en doorstroming plaats vindt loop je
het risico dat activiteiten op de ‘automatische piloot’ gaan. Niets mis mee,
maar soms zou je wat nieuws willen. Als een organisatie alleen maar hetzelfde
blijft doen, verdwijnt het vuur. Iemand heeft eens gezegd, dat een levendige
organisatie altijd 20% verjonging kent. Geen makkelijk opgave voor onze
parochie, wel een uitdaging.
Daarom gaan we een plan maken om te zorgen nieuwe talenten aan te boren. Dat kan
op veel manieren (bv het maken van een talentenbank, met projecten werken).
Waardering
Veel vrijwilligers geven aan dat zij zich ondergewaardeerd voelen. Het is
niet altijd even duidelijk waarom dat zo is. Het zou kunnen dat we het veel te
vanzelfsprekend vinden dat vrijwilligers bepaalde dingen doen. Een beetje meer
aandacht en een schouderklopje doet wonderen! Misschien heeft het iets te maken
met de schaalvergroting die op dit moment gebeurt. Vrijwilligers hebben het
gevoel dat ze er verloren bij lopen. Ook het gegeven dat pastores op meer
afstand zijn komen te staan, zou wel eens een rol kunnen spelen. ‘Je ziet ze
bijna nooit!’, hoor je dan. Uit onderzoek blijkt dat pastorale nabijheid vooral
ervaren wordt als mensen het gevoel hebben dat ze gehoord en gezien worden. Van
pastores wordt meer dan ooit verwacht dat ze er niet alleen zijn, maar ook
aandachtig aanwezig zijn. Vrijwilligers willen het gevoel hebben ze hun (geloofs)verhaal
kwijt kunnen.
We willen met groepen van vrijwilligers of coördinatoren van groepen in gesprek
gaan om te kijken wat de oorzaken zijn en hoe dat verbeterd kan worden. Ook
binnen het pastoraal team gaat men zich hierover beraden.
Verwachtingen en motivatie
Uit een aantal antwoorden komt naar voren, dat vrijwilligers niet altijd goed
weten wat van hen verwacht wordt. Onduidelijke taken; geen goede leiding.
Daarom zal er gewerkt gaan worden aan goede functieomschrijving voor de groepen.
Dit gebeurt niet om vrijwilligers in een keurslijf te persen, maar wel om te
weten wat mensen van elkaar mogen verwachten. Dat bevordert het plezier en de
motivatie waarmee men zijn vrijwilligerswerk doet.
Natuurlijk kunnen we alles niet in een keer. We hebben afgesproken dat we
proberen om voor de zomer met een aantal groepen en individuele vrijwilligers in
gesprek te gaan over de waardering. Ook is aan het pastoresteam gevraagd om na
te denken over de nabijheid. Na de zomer gaan we dan met een aantal andere zaken
concreet aan de slag!
We houden u op de hoogte.
namens de projectgroep Bernard Höfte
|
