Vanuit de eerste opzet van de werkgroep is destijds contact gezocht met de volgende missionarissen:

Pater Gerard van Rooijen Fortalesa – Brazilië
Pater Theo van Eijndthoven † Dhyan Ashran – India
Pater Bertus Kraaijkamp † Alilem Ilocos Sur Via Sudipen – Fillipijnen
Pater Wiro van Vliet † Iporá Brazilië
Zuster Helena Verweij † Sintang – Indonesië
Zuster Willibrord Jeuken Bukoba - Tanzania
Zuster van de Ven Indonesië
Zuster Martha Sturkenboom Irian Yaya is in 1992 voorgoed teruggekeerd naar Nederland
Zuster Anny Nijhuis Malawi is in 1992 voorgoed teruggekeerd naar Nederland
 

Onze huidige Missionarissen

Pastoor Jan Derickx, Brazilië

Jan Derickx werd in 1935 geboren in Dieren. Hij studeerde pedagogiek in Nijmegen en werkte als groepsleider voor sport en spel op een school voor moeilijk opvoedbare kinderen.
Na een studie filosofie en theologie werd hij in 1965 priester gewijd bij de paters Van de Heilige Geest, en vertrok naar het Amazonegebied in het noordwesten van Brazilië.
In het grootste tropisch regenwoud ter wereld werd Carauari zijn standplaats gelegen aan de Juruá-rivier, diep in de binnenlanden van de staat Amazonas.

Dit eerste werkgebied, waar geen wegen over land gaan, was pater Jan aangewezen op vervoer per boot; hiermee bezocht hij de bewoners aan de oevers van de Juruá, een afstand van 500 km.
De bewoners zijn onder andere werkzaam als visser, rubbertapper of als kleine boer.
De levensomstandigheden zijn er slecht; 70% van de bevolking is analfabeet.

In 1995 begon pater Jan aan een nieuwe uitdaging in de sloppenwijk Bengui van de havenstad Belém in Noord- Brazilië.
Naast zijn pastorale taken zet hij zich vooral in voor het welzijn van de (straat)jeugd d.m.v. het organiseren van allerlei cursussen.
In de meer dan 40 jaar die hij nu werkt in Brazilië is hij gaan houden van het volk, zowel in de sloppenwijk Bengui als van de oeverbewoners langs de Juruá rivier en Brazilië is zijn thuis geworden.

Sinds januari 2011 heeft Jan de parochie overgedragen aan de lokale priesters. Jan werkt nu in het Landpastoraat

Zuster Melania Kraaijkamp, Malawi

De Viaanse zuster Melania Kraaijkamp, van de congregatie van Onze Lieve Vrouw van Amersfoort, is van 1959 tot en met 2006 in Malawi geweest. Aanvankelijk werkte ze met een medezuster aan de ontwikkeling van de vrouwen en de meisjes, en dat gebeurde door het geven van handwerkles en huishoudelijke vakken. Inmiddels zijn ter plekke een school en een ziekenhuis gebouwd, kindertehuis Jacaranda waar vijftig weeskinderen onderwijs krijgen, een middelbare school en een internaat. Er is hard gewerkt om zusters uit Malawi een dusdanige opleiding te geven dat ze het project zelfstandig kunnen leiden. Steun blijft echter altijd welkom. Zr. Melania is enkele jaren geleden voorgoed teruggekeerd naar Nederland en leeft nu in een klooster in Bussum. Ze onderhoud nog altijd het contact met de lokale zusters in Malawi.

Zuster Angela Meulendijks, Indonesië

Heeft het werk van zuster Helena Verweij overgenomen

Ik werd in Asten op 19 september in 1933 geboren als het zesde kind in een gezin dat uiteindelijk dertien kinderen telde. Vader overleed na een ziekbed toen ik dertien jaar was. Voor moeder brak er een zware tijd aan. Pas op ongeveer 18-jarige leeftijd kwam het verlangen in me op om zuster te worden. Ik werkte toen als kleuterleidster in Tilburg en kwam in het weekend naar huis. Ik heb echt van mijn jonge tijd genoten, maar dit alles gaf me geen voldoening. Op 23 jarige leeftijd trad ik in bij de missiezusters van Asten. De missie trok me. Ik wilde iets doen voor arme mensen. Na mijn noviciaat vond de overste het beter om eerst de pedagogische academie te volgen. Na mijn eeuwige geloften ben ik op 18 januari 1965 op 31-jarige leeftijd naar Indonesië vertrokken. Het was een lange, maar een onvergetelijke mooie en interessante reis. Ik kwam op 28 januari 1965 in Sintang aan. Sintang is een klein stadje, gelegen in West Kalimantan, ongeveer 400 km vanaf de kust Pontianak het binnenland in.
Daar ontmoette ik zr. Helena Verwey, missionaris van Nieuwegein. Zij werkte al sinds 1951 als verpleegster in het bisdom Sintang. Onze Indonesische zusters hielden van haar en ook het gewone volk had graag met zr. Helena te doen.
In Sintang runden we een huishoudschooltje en daarbij hadden we een opvang van de jeugd. Onze leerlingen kwamen meestal uit het binnenland, meisjes van arme boertjes, die hard moesten werken om hun kinderen naar een stadje te sturen om te studeren. Wij vingen die jeugd op. Wij hebben in Sintang van de “Werkgroep Eigen Missionarissen Nieuwegein Zuid” veel steun en medeleven ervaren. We ontvingen geregeld studiebijdrage voor de meisjes van arme ouders, die de studie niet konden betalen. Ook gehandicapte kinderen hebben we kunnen helpen via hulp van de Werkgroep Nieuwegein. Wat vooral ook heel erg belangrijk was: financiële steun voor watervoorzieningen voor onze jeugd. Niet alleen in Sintang maar ook op andere staties, verder het binnenland in. Mijn werkterrein heeft voornamelijk in Sintang gelegen. Nu na 46 jaar ben ik sinds enkele maanden voorgoed in asten. De overgang is groot, maar door ziekte was de terugkomst onvermijdelijk. Ik hield van onze mensen. Intussen is de groep Indonesische zusters een zelfstandige Indonesische congregatie geworden . Ons werk gaat door op hun manier. We hebben ons overbodig gemaakt en zo ons uiteindelijk doel bereikt. Ik hoop, dat de Werkgroep Eigen Missionarissen Nieuwegein Zuid onze Indonesische congregatie kan blijven steunen. Veel dank voor uw inzet, meeleven en steun.
Zr. Angela Meulendijks

Pater Paul Pham Dinh Hiën, India

In de Barbarakerk tot priester gewijd

Mijn naam is Paul Hien en ik ben een Mill Hill missionaris. Ik ben geboren op 22 mei 1958 in Bien Hoa, Viet Nam.
Ik ben in een heel klein dorp opgegroeid. Daar ging ik naar de kleuterschool, basisschool en ook naar de middelbare school. Ik ging naar de hogeschool in een ander dorp. Ik ben mijn hele jeugd misdienaar geweest in onze parochie. Ik heb altijd priester willen worden, maar het was toen erg moeilijk voor mij vanwege de oorlog. Tijdens die oorlog is mijn vader gesneuveld. Mijn moeder was erg arm. Ik moest heel hard werken om mijn moeder te helpen.
‘s -morgens ging ik naar school en ‘s middags moest ik in de tuin werken.

In 1980 ben ik met een vissersboot uit Vietnam gevlucht. Op zee werden wij door een Nederlandse cargo schip opgepikt. Ik mocht naar Nederland komen. Toen ik in Nederland kwam, wilde ik in een seminarie treden. Ik wilde mijn leven met andere mensen delen, vooral de minder gelukkigen, de armen en de zieken in de arme landen. Toen ik in Nederland kwam realiseerde ik me dat Nederland een heel rijk land was; een land van alle mogelijkheden. Gelukkig kon ik in Nederland wonen en studeren. Ik koos voor een missionair leven. Ik ging naar het Mill Hill College in Roosendaal, waar ik filosofie studeerde. Daarna ging ik naar London om theologie te studeren aan de Missionary Institude of London. Na mijn studie ging ik naar Kenia zodat ik mijn werk als missionaris kon doen. Ik ben daar 20 maanden gebleven.

Ik ben op 23 december 1990 in onze College in Roosendaal tot diaken gewijd en ik ben op
3 augustus 1991 in de Barbarakerk, in Nieuwegein tot priester gewijd.
Na mijn priesterwijding werd ik naar Kenia gezonden waar ik tot 2007 werkte. Ik werkte in verschillende missies in Kenia en de laatste drie jaar werkte ik in het Mill Hill Missionarissen Vorming centrum, waar de Keniaanse en Ugandese jonge mannen leren om Mill Hill Missionarissen te worden. Ik was betrokken bij de vorming van onze studenten voor onze Mill Hill Congregatie.

Daarna heb ik me een aantal laren bezig gehouden met het vormen van studenten in India. Wij hebben hier twee MHM Vorming centra; een voor jongens die in twee jaar voor A level (een soort van VWO) afstuderen. En het andere is een huis voor twee groepen; de grote groep zijn de filosofie studenten en de andere kleinere groep zijn de beginners, die een jaar van missionair vorming doen. Ik werk samen met twee niet- MHM priesters, die zijn gevraagd om onze studenten te helpen en begeleiden en met ander administratief -, en onderwijs en vorming werk. Wij hebben op dit moment 52 studenten in beide centra.

Vanaf oktober 2007 heb ik in India gewerkt. Ik heb ook verschillende projecten geholpen dankzij jullie hulp. Een van die projecten was een nieuwe missie in een nieuw gebied onder de stammen (Lambada) waar we een hostel hebben opgericht waar jongeren kunnen logeren en studeren. Als deze jongeren thuis zouden blijven zouden ze niet naar school kunnen gaan. De school is te ver weg en de ouders van deze stam willen liever dat hun kinderen thuis blijven. Volgens deze ouders is onderwijs heel vreemd en is het niet noodzakelijk voor hen als rondtrekkende mensen. Zij wonen vandaag hier en morgen ergens anders. Zij trekken altijd rond en zijn altijd onderweg. Dat is hun manier van het leven. Nu wordt het leven moeilijker. Zij kunnen niet meer zo maar naar hier en daar verhuizen. Er is geen land voor hen meer. De Indiaanse regering wil hen en hun beweging beperken.

In het afgelopen jaar heb ik dankzij jullie hulp, enkele zelf- hulpgroepen van vrouwen geholpen. Er zijn enkele religieuze zusters die deze groepen van vrouwen vergezellen en begeleiden. Ik vind het mooi om deze locale religieuze zusters en de vrouwen te helpen. Ik wil hen nog zo lang mogelijk steunen en dat kan ik dankzij jullie. De vrouwen in India en Kenia zijn erg kwetsbaar en hun leven is ook heel onzeker. Ik geloof dat als ik een aantal van hen kan helpen om op eigen benen te staan mijn missie voltooid is.